در کتاب تکه‌ای از یک كل منسجم نوشته بود که: آن‌هایی که ما را همان گونه که هستیم می‌پذیرند و ‌تلاش می‌کنند لبخندهایمان عمیق‌تر ، و آرامش‌مان طولانی‌تر باشد ؛ همان‌هایی هستند که ماندگار می‌شوند..

دیدمت اما نشان دادم ندیدم روی تو عاشقی یعنی همین؛ آواره‌ام در کوی تو

تهمت نالایقی بر ما زدی رفتی قبول در پی لایق برو ، ماهم تماشایش کنیم..

تو در شان من نبودی و از تو بت ساخته بودم حال بنشین و تماشا کن ابراهیم بت شکن را

روزِ دیدار؛ خودت را به ندیدن بزنی شب ولی دوره کنی لحظه دیدارت را

_

من هم سرانجام فراموشت خواهم کرد ؛ تو اما دیگر هیچ‌گاه این‌گونه دوست‌داشته نخواهی شد . .