من همیشه بودم، حتى وقتی بریده بودم، دلخور بودم، حتى وقتی حالشو نداشتم، من همیشه بودم، من دلم نیومد بیپناهیِ آدما رو پناه نباشم، دلم نیومد یهو بِبُرم برم، دلم نیومد یهو رها کنم، من همیشه بودم، همیشه بودم واسه اونایی که الان نیستن.
واقعا اگر یه سریا میدونستن در کانسپت کینه یک صحرا شتر عظیم الجثه رو تو جیبم میزارم واقعا کمتر اذیتم میکردن.
فاجعه اونجاست که یه نفرو به همه دنیا
و آدماش ترجیح میدی، بعد همون یه نفر
سادهترین چیزها رو به تو ترجیح میده
به قول شاعر:
وای بر من، تو همانی که امیدم بودی؟!
جایی میشناسید معرفت بفروشن ؟
برای یسری از آدم های زندگیم میخوام بشدت نیاز دارن