از اینجا که رفتی ؛ تا به مقصد نرسیدی به پشت سرت نگاه نکن ، حتی یک بار ، می‌فهمی ؟

‏کاش دو نفر بودم ، یکی می‌موند پیش مامان و یکی می‌رفت پی زندگیش .

در این لحظه ، از همه چیز بیزار بود .از خود ، از دنیا ، از گلدان مقابلش ، از کتاب های خوانده نشده روی میز ، از آدم های خود پسنداطرافش ، از بوی عود پرتقالی نیمه سوخته . تا یک قدمی مرگ رفته بود ، اما به نظر می‌رسید که آنجا معطل مانده و درسکوت با آخرین فنجان چای لیمویش ، زیر تلالو نور ماه ، در سکوت برای جرعه‌ای امید له له می‌زند.

دلم برات تنگ شده ، شب بیا به خوابم .