امام رضای عزیزم نمیدونم چجوری با چه پولی از چه راهی هوایی یا زمینی هرچه سریع تر مارا به خود برسان باتشکر

_

ای کریمِ بی‌کران، آرامِ جانم تویی در شبِ هجرانِ دل، شمعِ نهانم تویی گر گنه آلوده‌ام، امیدِ احسانت مرادست ای پناهِ بی‌پناهان، سایه‌بانم تویی خسته‌ام از رهگذرِ این جهانِ بی‌وفا آخرین مأوایِ دلِ سرگشته‌ام تویی جز درِ لطفِ توام دیگر پناهی نیست قبله‌ی امیدِ این قلبِ پریشانم تویی اشکِ خاموشِ مرا پیش از دعا دانسته‌ای مونسِ شب‌های غربت، رازدانم تویی گر زِ من جز لغزش و تقصیر چیزی دیده‌ای باز هم دریایِ عفوِ بی‌کرانم تویی چون به یادِ تو نفس در سینه‌ام آرام شد ای که در هر لحظه و هر جا، پناهم تویی #خودنویس

_

:]

غربت؛ قربت می‌زاید. آدمی اگر در جامعه‌ی بشری اصطلاحاً غریب باشد. قریب است. تن‌ها اگر تنها باشند، قریب‌تر به حق تعالی می‌شوند. دهخدا آورده که گویند قربة در منزلت است و قرب در مکان و قربی در رحم است. غربت؛ قربت می‌زاید. #خودنویس

برای داشتن آدمای حال خوب کنی مثل تو ک همه تلاششون رو برای لبخند یه نفر میکنن : دوست‌داشتنی بود،خودش نمی‌دانست اما وقتی میخندید بسیار زیبا و خواستنی میشد.. درونش ذوق عجیبی با هنر درآمیخته شده بود و این باعث می‌شد بیشتر از همیشه بدرخشد! از آن دسته از آدم هایی بود ک هرگاه او را می‌دیدی ناخودآگاه لبخند میزدی و درونت احساس شادی میکردی. انگار ک لحظه های زندگی را با رنگ های شادی می‌بافد و نمی‌گذارد در سیاه و سفید روزگار تنها بمانی. لبخندش هنگام تولد موجودات بافتنی دیدنی است؛ وقتی به چشمهای سیاه و کوچکشان نگاه می‌کند لبریز می‌شود از شور و اشتیاق. از آن آدم هایی است ک برای زندگی همه ی شما آرزو مندم.