برای قلب صاحب الزمان صدقه بدید امشب...

و أمّا القلوب المنکسرة، العباس کـفیلـهٰا...

قلبم تحت فشاره. بدون این که بتونم نه حتی مثل پارسال و سال‌های قبل، حتی مثل ذره‌ای از سال‌های قبل هم نتونستم برات عزاداری کنم عزیزِ قلبم. قلبم تحت فشاره و یک عالم بغض و اشک روی این دل بی‌چاره‌ی تنگ و غم‌گین تلنبار شده و یقین داشته باش اگر امشب قلبم رو بغل نگیری و آرومش نکنی، صبح روحم پیش خودت تو کربلاست. من که از خدامه... چه آرزویی بالاتر از این که توی روضه‌ی تو بمیرم و سر بذارم تو دامن مادرت زهرا؟ کاش به داد قلبم برسی امشب. کاش امشب منو با حسرت به صبح نرسونی عزیز دلم.

#مخصوص / #اشک روضه‌ست، با حال مناسب گوش بدید...

خدایا، شب‌هایی که جز مرگ چیز دیگه‌ای ازت نمی‌خوایم، حواست بیشتر به قلب‌های طفلکیِ بیچاره‌مون باشه.

و حسین جان، اگر نام تو چون آوای رود روان بر لب‌هایمان جاری نمی‌گشت، قلب‌هایمان می‌ایستاد از سنگینیِ عزای تو.

«جنگ است که گوهر مردان را آشکار می‌کند.»

گرچه هستی در تمام روضه‌ها بیشتر حس می‌کنم در روضه‌ی سقا تو را

- حسین جان، برادرم عباس کجاست... اشک بر گونه‌های اباعبدالله جاری شد. گویا که در این ساعات، به قدر هزار سال پیر شده بود. به سمت خیمه‌ی عموی آب‌ور کودکان تشنه و پناه زنان و مخدرات رفت. چشم‌ها نگران و مضطرب، به سوی او بود. قلب‌ها در سینه می‌کوبید و سکینه روی لب دعا می‌خواند. «کاش عمو برگردد.» دست بر عمود خیمه برد. عمود را پایین کشید. صدای ناله‌ی مخدرات و کودکان بلند شد. زینب دست بر سر گذاشت. - زینب جان، به زنان و دختران بگو گوشواره‌ها و خلخال‌ها را از خود جدا و گره‌ی معجرها را محکم کنند. حرم، دیگر پناه ندارد.

خدایا ما رو چنان در مسیر حسین ثابت‌قدم بدار که اینطوری بریم زیارت‌ش. ولی قبل از اون ما رو سالم و سلامت و عزتمند بدار تا حتی لازم نشه عصا دست بگیریم و روی پای خودمون تا آخر عمر راه بریم.

ساعت داره ۱۰ میشه هنوز سخنرانی تموم نشده، خدایا به من صبر بده :)

روضه بالا گرفت. روضه‌ی گودال بود. روضه سنگین بود. شیون زنان و فریاد مردان بود که به گوش می‌رسید. حسین! تو کیستی که زنان و مردان ما در مصیبت تو، چنین از حال می‌روند؟ تو کیستی که زنان و مردان ما چون پدران و مادران جوان مُرده در عزای تو اشک می‌ریزند؟ حسین جان... میان روضه دخترکی را دیدم. حدود دَه سال داشت. مادرش برای کاری رفته بود و دخترک، در آن دقایق سخت تنها بود. مداح روضه را به اوج رسانده بود. گویا که هر آن، جان‌ها از بدن جدا می‌شدند و نفس‌ها می‌بریدند و قلب‌ها می‌ایستادند. دخترک به زنانِ پریشان نگاه می‌کرد، در خود فرو می‌رفت، گوشه‌ی چادر به دندان می‌گرفت. سکینه‌ات مجسم شد برایم. کاش بمیرم برای اضطراب و اضطرار قلب دخترکانت. بغض را در چشمان معصومش دیدم. و بعد، انگشت سبابه بلند کرد. همان‌طور که به زنان آشفته‌حال می‌نگریست، تو را می‌خواند و با تو نجوا می‌کرد. نام حسین آرامش قلبش شده بود و در دنیای خویش، به زبان خودش با تو سخن می‌گفت. و من بودم و اشک و اشک و اشک...