کاش که دیگران من رو در ابهام رها نکنن. من اوورثینک می‌کنم، به هزاران احتمالِ ریز و درشت و درست و نادرست و جالب و ترسناک فکر می‌کنم و مغزم به مرز ازهم‌گسستگی می‌رسه. وقتی احساس می‌کنم ازم ناراحتی و نمی‌گی چرا و چی شده، تمام وجودم، بند بند وجودم از هم می‌پاشه.

- زندگی اینجاست ؛ ص ۱۰۱ | #مکتوبات

من وقتی یکی رو دوست دارم

برای اون آدم

خیلی رو مخ و گیجم

خیلی زیاد

در حدی که میتونه حتی ازم متنفر بشخ

اونی که شعرهای ستوده رو می‌نویسه، قطعا خدا قلم‌ش رو بوسیده!

نمی‌دونما، ولی دلم اون لحظه‌هایی رو می‌خواد که تو از سرکار بر می‌گشتی و من از دانشگاه، هم‌دیگه رو توی مترو پیدا می‌کردیم و یه گوشه‌ی واگن بین شلوغی وایمیستادیم و اون‌قدر حرف می‌زدیم و یواشکی می‌خندیدیم تا برسیم. همون لحظه‌هایی که شبیه رازِ مگو بودن و خستگی چشم‌هامون باهم حرف می‌زدن. کنارم می‌شینی و من دلم برای تک تک لحظه‌هایی که باهات گذروندم تنگ می‌شه. بیا نسبت به زندگی و لحظه‌هامون حریص باشیم. اونقدر خاطره بسازیم که حسرت هیچ‌کدوم‌ش به دل‌مون نمونه.

می‌خوام آدم جالبی باشم، یه آدمِ تاثیرگذار که داره یه کار جالبی می‌کنه. حتی اینجا و دانشجوی تبعیدی هنوز اون حس جالب و منحصر به فرد رو بهم نمیدن.