روز دوازدهم: وای وحشتناک‌ترینش مربوط به عیدِ ۱۴۰۴ ئه. دختر خاله‌م نوزاد بود و تازه به دنیا اومده بود و ما خونه‌ی مادربزرگم بودیم. مهمون‌ها میومدن و دوست داشتن بچه رو ببینن. یه شب مهمون‌هایی که اومدن از فامیل‌های دور پدربزرگم بودن، من نه می‌شناختمشون و نه حوصله‌شون رو داشتم. موندم توی اتاق و بچه هم تو اتاق بود. گفتم خب اوکی آقا اینا بخوان بچه رو ببینن میبرنش تو پذیرایی دیگه، همه پا نمیشن بیان تو اتاق که! مشغول کار خودم بودم یهو دیدم در باز شد =) تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که برم پشتِ رخت آویز که لباس‌های خیس پهن شده بود روش قایم بشم. (خب احمق از درِ پشتی اتاق می‌رفتی بیرون) گفتم خب اوکی کسی نمی‌فهمه که من اینجام و خیالم راحت بود تا این‌که یکی‌شون پرسید فاطمه خانم کجاست؟ عروس شده ببینیمش. (خب زهر مار و فاطمه خانوم) مامان بزرگم یهو به جایی که قایم شده بودم اشاره کرد گفت اونجاست خجالت کشید قایم شد =)))))))))))))))))))))))))))))))))))) کاش آب می‌شدم می‌رفتم توی زمین و اثری از من باقی نمی‌موند. کاش زمین دهن باز می‌کرد منو می‌بلعید. کاش شهاب سنگ می‌خورد تو سرم و این خفت رو نمی‌دیدم. برام چادر آوردن که بلند شم و سلام علیک کنم :)))))))))))))))))))))))) عینِ این موش‌های صحرایی که یهو از تو سوراخ‌شون کله‌شون رو می‌کنن بیرون و نگات می‌کنن شده بودم. کاش محو می‌شدم اون لحظه از روی زمین. وااااااااای.

روز سیزدهم: چیزهای غافلگیرانه از طرف همسرم. ایده‌های یهویی و عملی کردنشون.

دفعه آخرم بود به کسی چیزی قرض دادم.

کاش حوصله و توان شستن ظرف‌ها رو داشتم

به خونه تکونی که فکر می‌کنم تن و بدنم می‌لرزه. کابینت‌ها نامرتب شده، همه‌جا باید گردگیری بشه، طی، جاروبرقی، وایتکس و جرم‌گیر، مرتب کردن آشپزخونه و خلوت کردنش. کارِ خونه تنها وقتیه که احساس می‌کنم هنوز خیلی بچه‌م.

سالک باید به حضرت حجت محبت سخت داشته باشد و از فراق آن حضرت در حزن و اندوه بوده و شب و روز در آرزوی زیارت جمال او باشد...

من یکی حریف مردی که سرما میخوره نیستم =)

خدایا، قرآنِ تو هنوز آرومم می‌کنه. هنوز مرهمه برای زخم‌هام. هنوز مثل مسکن می‌مونه برای دردهام. هنوز نورِ خاموش نشدنیِ قلبمه آیه‌های تو. خدایا قرآنِ تو هنوز پناهِ امن منه، آغوشِ لطیف و عزیزِ تو برای منه. ممنونم ازت. لطفا هرگز نگاهِ لطفت رو ازم نگیر و بذار قرآن همیشه برام بمونه.

📪 پیام جدید تسبیحت پیدا نشد هنوز؟ :( #دایگو

هنوز منتظر خبرم :)))))))

📪 پیام جدید چرا انقدر مهمه؟ #دایگو

اولین هدیه و یادگاری از اولین سفرِ نجف و کربلامونه :)))))))))))) با این که باهم نبودیم اما تونستیم توی کربلا همدیگه رو ببینیم و من اونجا دلم یه تسبیح صورتی می‌خواست، وقتی برگشتم تهران برام از نجف خریده بود و متبرکش کرده بود به حرم. برای همین خیلی برام عزیزه. من آدم ذکر گفتن با تسبیح نبودم اما این تسبیح برام یه شکل خاصی مهم و دوست داشتنی شد...