" دوست داشتم نویسنده‌ی ساده‌ای باشم در کتابخانه، خطاط کم‌صحبتی در انبوه نوشته‌ها، عکاسی چهارخانه‌پوش میان عکس‌های ظاهر نشده یا نقاشی قلموبه‌دست پشت بوم نقاشی. حتی نه. دوست داشتم نامه‌ی عاشقانه‌ای باشم در دست نویسنده، نوشته‌ی ناتمامی زیر دست خطاط، عکس ظاهر نشده‌ای میان عکس‌های عکاس یا بوم سفیدی خیره به چشمان نقاش. حتی ساده‌تر. باید کبوتر رؤیارنگ و آزادی بودم در آسمانِ خدا، شکوفه‌ای روی درخت پرتقال، موجی در خلیجِ همیشه فارس یا حریری روی تنِ دخترکی رقصان. باید هرچه می‌بودم جز انسان، که رنج انسان بودن بسیار است.

-

اردیبهشتِ عزیزم، امیدوارم مثل اسمت آبی باشی و نیلگون، کبود باشی و یاس‌مانند، و یشمی باشی و خزه‌رنگ. بپیچی دور قلبم، شاخه‌هات رو تا چشم‌هام برسونی و در آغوشم بگیری. امیدوارم بهشت باشی عزیزم.

تنِ ظریفش که آغوش می‌شود برای تنِ خسته‌ی من، زندگی کمی قلبم را لمس می‌کند. خداوند به صورتم لبخند می‌زند و نور نرم‌نرمک روی تنم می‌رقصد. کاش دهخدا در لغتنامه، معادل آغوش نوشته بود: «حیاتی بس کوتاه و روح‌افزا.»

- تا ابد صدای بارون موردعلاقه‌ترین موزیک بی‌کلامم باقی می‌مونه./

اما عزیزِ من ؛ اگر روزی کلماتِ میانِ ما تمام شد، به چشمانم خیره شو . چشم‌های من تا به ابد، برای تو مَگوترین حرف‌ها، طولانی‌ترین آغوش‌ها و سر به مُهرترین رازها را دارد .

؛

به گرفتارِ رهائی نتوان گفت آزاد .

–

« ستاره مُرد، اما سپیده‌ای هم سر نزد. »

یاء. جنینِ کلمات از انگشتانم زاده نشده می‌میرد. عمرش به این دنیا نیست. در آغوشش می‌گیرم اما تنش یخ کرده. نفس نمی‌کشد. لب‌هایش به کبودی می‌زند و چشم‌هایش بسته است. به سینه می‌چسبانمش. قلبش را که از کار افتاده به صورتم نزدیک می‌کنم و درِ گوشش ترانه‌ای از غم می‌خوانم. بعد روی خاک می‌نشینم و به آرامی، جوانه‌ی هرگز سبز نشده‌ام را درون خاک می‌گذارم.