من و حسین، تابستان ۱۳۶۴ گردان شهادت، پادگان دوکوهه ✍️حمید داودآبادی

🔵 سوختم، خم شدم، اینجاست که گفتم کمرم! بخش دوم و پایانی ⚪️ حسین را جستم. این طرف و آن طرف می‌دوید و نیروهایش را سوار کامیون‌ها می‌کرد. عاقبت پیدایش کردم. چشمانش حکایت از شبی بی‌خواب و استراحت داشت. کلاه‌آهنی تا روی ابروانش را پوشانده بود. لبه‌ی کلاه، سایه‌ی ملایمی بر صورتش گسترانده بود. برق چشمان و اشکی که راه رهیدن می‌جست، دیدگانش را چون ستاره‌ای روشن کرده بود. لباسی تمیز برتن داشت که انگار همین الان از اتوشویی تحویل گرفته بود. آن خداحافظی و وداع خیلی دردناک و سنگین بود. شاید غلو نباشد اگر بگویم اندوهگینانه‌ترین وداع در زندگی پروداعم بود. آن‌هم روی زمین خونبار و مقدس شلمچه. حسین را که در آغوش خود احساس کردم، بوییدم و بوسیدم. بوی خاصی به مشامم خورد. بویی که نمی‌دانستم و نمی‌دانم چیست. بویی که با گذشت ایام دیگر شامه‌ام را نوازش نداد. بویی که فقط در آن جمع به مشامم می‌خورد. با هر سوزی بود، حسین را رها کردم برود. چه‌بسا اگر قرار بود چیزی او را نگه‌دارد، قوی‌‌تر از من، دنیا بود که به‌واقع حسین برای آن هیچ ارزشی قائل نشده بود و آن را با همه‌ی زرق و برقش به صاحبانش می‌سپرد و می‌رفت. نمی‌خواستم دستم را از دستش بیرون بکشم. کاش دستش را می‌کشیدم؛ نه، کاش او دست مرا می‌کشید. کامیون‌ها قیژه‌‌کشان و با زوزه‌ی لرزناکی از زمین کنده شدند و در جاده‌ی آسفالت حرکت کردند. صدای زیر تیربار گیرینوف در میان صداهای مبهم خمپاره و انفجارهای پیاپی، گلوله‌های سرخ رسام سینه‌ی سیاه شب را در آسمان می‌شکافت و همچون ستاره‌ی دنباله‌دار تا اوج پرمی‌کشید و آن بالا بالاها محو می‌شد. شب سختی را پشت‌سر گذاشتم. شاید سخت‌تر از شبی که بچه‌ها در خط مقدم و در نبرد رویارو با دشمن گذرانده بودند. شبی پر از تصورات مجهول و مبهم. شبی با تأسف و بغض. بی‌خوابی و کسلی از یک سو، و افکار در هم و بر هم از سوی دیگر، وجودم را مورد هجومی سخت قرار داده بود. صبح پنج‌شنبه ۲۰ فروردین، ساعت نزدیک پنج بود که برای وضو گرفتن به‌طرف تانکر آب رفتم. دیگر از آن جنب و جوش دیشب خبری نبود. نه هیاهویی بود و نه صدایی. آن‌چه بود صدای خمپاره‌ها بود. دیگر کسی با آستین بالازده و پوتین نوک پا، به انتظار نوبت وضو کنار دوستانش نایستاده بود و شوخی نمی‌کرد. دیگر می‌شد به‌راحتی وضو گرفت. اصلا می‌شد در کمال آرامش و بی‌دغدغه، در جای جای سنگر، هزار رکعت نماز خواند. هر قدر میل که داشتی، می‌توانستی برای وضو آب مصرف کنی. دیگر لازم نبود برای پرکردن قمقمه،‌ ساعتی در صف انتظار کشید. اصلا هر قدر می‌خواستی، آب بود؛ یک قمقمه، یک تانکر، یک دریا. "محمد ذبیحیان" جلوی منبع آب مشغول وضو بود. با دیدن او گل از گلم شکفت. شب قبل همراه گردان رفته بود جلو. پس باید خبرهایی از بچه‌ها داشته باشد. گفت: دیشب بچه‌های گردان شهادت دمار از روزگار عراقیا درآوردند. جات خالی بود تا ببینی عراقیا چه‌طور فرار می‌کردند ... با شنیدن این حرف خنده بر لب‌هایم نشست، اما طولی نکشید که دست‌پاچه از او درباره‌ی حسین سوال کردم. سرش را پایین گرفت و لحظه‌ای سکوت کرد. دوباره از او پرسیدم آیا از حسین خبری دارد یا نه؟ نگاهش بالا آمد. قطرات اشک از گونه‌های سیاهش می‌لغزید و پایین می‌ریخت. زمین بر سرم آوار شد. مثل امواج متلاطم دریا در خودم می‌پیچیدم. کوشیدم با خنده‌ای ساختگی و ناخواسته، دوباره سوالم را تکرار کنم. سعی کردم با لحن صحبتم، نظرش را اگر واقعی است، عوض کنم و شاید هم می‌خواستم به خودم بقبولانم هیچ اتفاقی برای حسین نیفتاده. لب‌های محمد که بر هم جنبیدند، همه‌ی تصوراتم را از بین بردند: - دیشب حسین و دوتا از بچه‌های دسته‌شون رفتند داخل کانال نزدیک عراقی‌ها که بهشان کمین بزنند. درگیری شدید و سختی بود. تیربار دشمن بدجوری آتش می‌ریخت. خب، اونا هم خیلی به عراقیا نزدیک شده بودند. قرار شد به کانال خودمون برگردند. همین‌‌‌طور که عقب عقب می‌اومدن طرف مواضع نیروهای خودی، دشمن تونست جای اونا رو پیدا کنه و آتیش تیربارش رو روی اونا بگیره که یک تیر ... - حسین چی؟ ... هان؟ حسین چی؟ گریه امانش را برید. قطرات اشکش در حوضچه‌ی آب زیر تانکر چون باران می‌چکید: یک تیر می‌خوره توی صورت حسین، همون جا می‌افته و درجا شهید می‌شه. (حمید داودآبادی) ✅ ایتا http://eitaa.com/DefaeMoqaddas ✅ روبیکا https://rubika.ir/DefaeMoqaddas 📡 کانال "دفاع مقدس" 🕊🕊

📷 عکس: بهمن ۱۳۶۴ پادگان دوکوهه قبل از عملیات والفجر ۸ شهید حسین کریمی، شهید علی وعظ شنو، وامانده جامانده ✍️حمید داودآبادی

🌴 یادی از #اربعین ... و پذیرایی عراقی‌ها از زوار🕌 🔴 ایران و عراق که تا سال ۶۷ در حال #جنگ بودند، چه شد که پس از ۲۰ سال ملت عراق اینقدر برادرانه از ایرانی‌ها استقبال می‌کنند⁉️ ♦️ مدل جنگ #امام ‼️ 💕 #خمینی_معجزه_قرن #تجلی_اسلام_ناب #حقیقت_مجسم ا▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️ 💠 انسان یاد جمله معروف شهید آیت الله سید محمدباقر صدر است می افتد، که فرمود: 🌴 ذوبوا فی‌الامام‌الخمینی، کما ذاب هو فی‌الاسلام 🌿 ذوب شوید در امام خمینی، همانطور که او در اهداف اسلام ذوب‌ شد. ✍ پ.ن: شهید صدر؛ مبارز نستوه، فقیه مجاهد، متفکر، فیلسوف، مؤاف و نابغه جهان تشیع و از علمای برجسته عراق، که در ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ توسط رژیم صدام به شهادت رسید. ا🌴🚩🌴🚩🌴🚩🌴🚩🚩🚩 #حب‌الحسین #اربعین •┈┈••✾•🍃🌸🍃•✾••┈┈ #نشر_مطالب_صدقه_جاریه_است 🌴 به #دفاع_مقدس بپیوندید

📷 👆 عکس قدیمی از امام موسی صدر و شهید آیت الله سید محمدباقر صدر 🌱 آنها پسرعمو بودند و دوران تحصیلات حوزوی را در نجف اشرف در کنار هم می گذراندند. دوستان مشترک بوده و با یکدیگر مباحثه علمی داشتند. امام موسی صدر (رهبر محبوب شیعیان لبنان) در نهم شهریور ۱۳۵۷ توسط قذافی در لیبی ربوده شد و آیت الله سید محمدباقر صدر (مبارز نستوه، فقیه مجاهد، متفکر، فیلسوف، مؤاف و نابغه جهان تشیع) که در ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ توسط رژیم صدام به شهادت رسید) ا🌱🌴🌱🌴🌱🌴🌱🌴🌱 🔹جمله معروف شهید آیت الله سید محمدباقر صدر است که فرمود: ذوبوا فی‌الامام‌الخمینی، کما ذاب هو فی‌الاسلام ذوب شوید در امام خمینی، همانطور که امام در اهداف اسلام ذوب‌ شد. ا🌱🌴🌱🌴🌱🌴🌱 ✍ پ.ن: . . . و در زمان ما و در چند روز اخیر آیت الله سیدکاظم حائری، مرجع تقلید شیعیان (که پدر "مقتدا صدر" قبل از شهادتش گفته بود: پس از من از ایشان-آیت الله حائری- اطاعت کنید) طی بیانیه ای اعلام داشت که از مرجعیت دینی کناره گیری کرده و امت اسلام را به تبعیت از حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به عنوان باکفایت‌ترین فرد برای رهبری امت و مقابله با هیمنه استکبار جهانی فرا خواند. بیانیه ایشان در شرایط حساس عراق، چشم فتنه را کور کرد و "جریان صدر" به رهبری مقتدا صدر را وادار به عقب نشینی کرد ┄┅☫🇮🇷 کانال دفاع مقدس 🇮🇷☫┅┄ https://eitaa.com/DefaeMoqaddas

💠 درسی که "امام موسی صدر" به لبنانی‌ها داد 🌱 نتیجه تربیت امام موسی صدر 🎤خاطره ای از "نجیب سید علی خلف" - از رزمندگان قدیمی "جنبش امل" لبنان👇👇 ▫️در سالهای بین دهه ۵۰-۴۰ امام موسی صدر "جنبش امل" (شاخه نظامی حرکه المحرومین) را به منظور دفاع از شیعیان لبنان و ایجاد سدی در برابر تجاوزات اسرائیل در جنوب لبنان ایجاد نمود. جوانان شیعه گروه گروه در اردوگاه های نظامی آموزش می دیدند که من هم از جمله آنها بودم. در روز سوم دوره آموزشی بودیم که یک مین ضد تانک منفجر در بین نیروها منفجر شد. در‌‌‌ همان لحظه اول ۱۵ نفر شهید شدند و عده زیادی زخمی از جمله خود من که از ناحیه دو چشم، دست و پا به شدت مجروح شدم. در لحظات و دقایق اولیه انفجار، هیچ امیدی به زنده ماندنم نبود چرا که اولاً خونریزی‌ام شدید بود، ثانیاً از اردوگاه تا مرکز درمانی راه طولانی و پر پیچ و خم کوهستانی بود، لذا کاملاً از زنده ماندنم مأیوس شدم. در‌‌‌ همان لحظات بین مرگ و زندگی متوجه تکه مقوایی شدم که در کنارم افتاده بود. یک آن به ذهنم رسید که جمله‌ای برای بازماندگان بنویسم. شاید برادرانی که از اینجا عبور می‌کنند آن را یافته و برسانند به دست خانواده، دوستان و نزدیکانم و آنها با خواندن این نوشته تحت تاثیر قرار گرفته و بیش از گذشته به حق و حقیقت روی آورند، لذا با‌‌‌ همان دست شکسته و انگشت خونین بر روی مقوا چنین نوشتم: "کونوا مومنین" - نجیب ⚪️ . . . به خواست الهی من از مرگ نجات یافتم ... و حالا که حی و زنده هستم می خواهم بگویم عبارتی که در آنوقت روی مقوا نوشتم، گرچه کوتاه، اما حقیقت مهمی در آن وجود داشت و دارد. ✍️ من نوشتم: "مؤمن باشید." ننوشتم «املی» باشید. ننوشتم «صدری» باشید. تنها نوشتم «مؤمن» باشید. یعنی ایمان به خدا بر همه چیز تقدم دارد، و این نتیجه تربیت امام موسی صدر بود. او جوانان شیعه را این گونه بارآورده بود. انسانی که او تربیت می‌کرد، «املی» و «صدری» نبود، بلکه مومن به خدا بود. یعنی افتخار نمی کرد که من عضو "جنبش أمل" هستم و یا منتسب به امام موسی صدر؛ بلکه اصل و اساس بر مبنای #توحید بود و "کار برای رضای خدا" 📖 منبع: کتاب عزت شیعه ۲، صفحه ۲۴۲ ا🌱▫️🌱▫️🌱▫️🌱▫️🌱 ➖ پ.ن: 💠 درسی که باید جریان "مقتدی صدر" بیاموزد: ▫️ آموزه های امام موسی صدر درس های همیشگی برای همه دوران هاست، بویژه شرایط کنونی عراق که مشاهده می کنیم چگونه "جریان صدر" دست به آشوب و بحران آفرینی می زند!! "مقتدی صدر" رهبر این جریان، انتسابش به خاندان صدر و پدر شهیدش را مستمسکی برای کسب وجهه خود قرار داده و به پشتوانه آن، طرفدارانی را گرد خود جمع نموده. اینان هرازگاهی دست به چنین اقدامات خودسرانه زده و ناامنی را در عراق تشدید می کنند، همان چیزی که مطلوب آمریکایی ها و صهیونیست هاست!! قدر مسلّم غائله آفرینان هیچگاه برای رضای خدا دست به چنین اعمالی نمی زنند. آنها همسو با بدخواهان و دشمنان اسلام عمل می کنند. 🌱 نشر مطالب، صدقه جاریه است

🔷 ۱ روز مانده به سالگرد شهادت آوینی 🔹برای کسانی که تاکنون مزار شهید را زیارت نکرده و از موقعیت جغرافیای آن بی اطلاع هستند. از درب مترو حرم امام که خارج شوید، مستقیم حدود ۲۰۰ متر حرکت کرده و سپس ۱۰۰ متر به سمت راست بروید‌. قطعه ۲۹، ردیف ۱۱، مزار شماره ۱۲ ♦️شهید آوینی: «عجب از ما واماندگان زمین گیر که در جستجوی شهدا به قبرستان ها می آییم. این خود دلیلی است بر آنکه از حقیقت عالم هیچ نمی دانیم. مرده آنست که نصیبی از حیات طیبه شهدا ندارد و اگر چنین است از ما مرده تر کیست؟ شهدا شاهد بر باطن و حقیقت عالمند و هم آنانند که به دیگران حیات می بخشند.»

🔷 ۱ روز مانده به سالگرد شهادت آوینی ♦️فکه کجاست و آوینی برای چه به آنجا رفت؟ مخصوص کسانی که در محل کار خود هستند‌. ببینیم تا بدانیم موقعیت امروزمان حاصل خون چه کسانی است! 🔸امروز ارواح طیبه شهدای کانال کمیل و حنظله و شهید ابراهیم هادی راوی روایت فتح را به فکه دعوت کرده اند.

🔷 ۱ روز مانده به سالروز شهادت آوینی ♦️روایتی از لحظات شهادت سید مرتضی آوینی و مرور ثانیه های آخر عمر ایشان در سرزمین شهیدان فکه 🔸این لحظات آخر زندگی یک انسان خدایی در این دنیای فانی است! این روایت چیزی نیست جز تجلی آیه ۶۲ سوره مبارکه یونس که خداوند کریم در آن فرمود: «أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ. آگاه باشيد كه بر دوستان خدا نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مى ‏شوند.»

🔷 مکن ای صبح طلوع! مکن ای صبح طلوع! 🔹فردا ۲۰ فروردین، سید شهیدان اهل قلم به لقاءالله می پیوندد! 🔸سید جان در بهشت سلام ما را به رسول الله(ص)، شهدای صدراسلام، خمینی کبیر، شهدای انقلاب، شهدای دفاع مقدس، شهدای محور مقاومت، حاج قاسم عزیز، سید حسن نصرالله و شهدای شهدای مظلوم غزه به خصوص شهید سنوار شجاع برسان،

🔷 صحبت های مسعود فراستی در شب شهادت سید مرتضی آوینی 🔸درود خدا بر مرتضی و یاران شهیدش

🔷 صوتی از شهید آوینی که تناسب زیادی در خصوص زخمی شدن و شهادت خودش و سعید یزدانپرست از اعضای گروه روایت فتح در ۲۰ فروردین سال ۱۳۷۲ دارد! ♦️شهید آوینی: «می‌خواهی بگویی سلام‌الله علی الحسین، که خمپاره‌ای فرود می‌آید و تو می‌دانی که هیچ چیز از مشیت خدا بیرون نیست. دو تا از بچه‌های گروه فیلم‌برداری زخم بر می‌دارند و این زخم‌ها نشانه‌ی این است که تو هم در جهاد فی سبیل الله شرکت داشته‌ای. و وای بر آن‌کس که در صحرای محشر سر از خاک بر دارد و نشانه‌ای از معرکه‌ جهاد در بدن نداشته باشد!» 🔸منبع: کتاب «گنجینه آسمانی»