همه جا این شعر رو خوندم؛ (آمدم دنیا برای دیدن روی علی ورنه با مردم این دنیا چه کاری داشتم) حال چه کنم که نه روی علی را دیدم نه فدای او شدم؟

گفتی زمان التیام میبخشد اما عزیزِ من ، آدم هیچوقت طعم برخی اشک ها را فراموش نمیکند

وقتی ایمان دروغین شما را دیدم گناهان خودم را دوست داشتم .

در این مدت زندگی ام به گونه ای سپری شده که میتوانم سال ها بدون آنکه اتفاق غمگینی رخ بدهد ، غمگین بمانم .

.

مرا چای روضه بود که آدمم کرد

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند و تماشای تو زیباست اگر بگذارند . .

گاهی دلم میخواهد فکر هایم را در گوشه ای از خیابان جا بگذارم و بروم آن قدر دور شوم که دیگر هرگز مرا پیدا نکنند ، خسته ام از ذهنی که ساکت نمیشود ، از خیالی که هر شب مرا خفه میکند میخواهم فقط سکوت باشد نه فکر نه خاطره نه درد ... فقط سکوتِ محض .

جهانی را که پِژواک صدایت را نمیخواهد نمیخواهم...

نیامدی و دیر شد؛ سایه

من هرگز کسی را از زندگی ام حذف نکردم...! همه‌ی آنها، در حادثه‌ی اعتماد مردند.»

احترام‌ به‌ دلتنگ در آغوش‌ کشیدن‌ اوست ؛ فقط‌ خواستم‌ بگم عجیب‌ دلتنگم .