.

مرا چای روضه بود که آدمم کرد

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند و تماشای تو زیباست اگر بگذارند . .

گاهی دلم میخواهد فکر هایم را در گوشه ای از خیابان جا بگذارم و بروم آن قدر دور شوم که دیگر هرگز مرا پیدا نکنند ، خسته ام از ذهنی که ساکت نمیشود ، از خیالی که هر شب مرا خفه میکند میخواهم فقط سکوت باشد نه فکر نه خاطره نه درد ... فقط سکوتِ محض .

جهانی را که پِژواک صدایت را نمیخواهد نمیخواهم...

نیامدی و دیر شد؛ سایه

من هرگز کسی را از زندگی ام حذف نکردم...! همه‌ی آنها، در حادثه‌ی اعتماد مردند.»

احترام‌ به‌ دلتنگ در آغوش‌ کشیدن‌ اوست ؛ فقط‌ خواستم‌ بگم عجیب‌ دلتنگم .

هراس انگیز تر از ندیدن؛ بیناییست، که ببینی با دو چشم باز چه بر سر سرزمینت می‌آید...(:

چیز هایی که شب ها مرا آزار میدادند روز ها برایم بی اهمیت بودند شاید این ماهیت شب بود که آگاه تر باشی .‌.

«...هیچ چیز آنقدر شگفت‌انگیز نیست که نتواند رخ دهد!...»

ما همه چیز را با خیالمان می‌سازیم تا هست قدر نمیدانیم؛ همین که از دست دادیم... خاطره‌اش را ستاره باران میکنیم...(: