نه آرامشت را به چشمی وابسته کن، نه دستت را به گرمای دستی دلخوش؛ چشم‌ها بسته می‌شوند و دست‌ها مشت می‌شوند، و تو می‌مانی و یک دنیا تنهایی...

‌حیف که یادمان رفته بسیاری از آنچه امروز داریم؛ همان دعاهایی بود که فکر می‌کردیم، خدا آنها را نمی‌شنود..

رنگ چشماش از کل زندگی من قشنگ تره...

بزرگسالی یادت میده یا باید دور ارتباط با بعضی آدمارو خط بکشی، یا دور آیندت. یا دور رفتن به بعضی جاها رو خط بکشی، یا دور شخصیتت. یا دور بعضی از احساسات عمیقت خط بکشی، یا دور غرورت. زندگی هم یه معلم صبوره که بارها درسش رو با زخم شدید‌تر تکرار می‌کنه. تا جایی که یا کنار بکشی، یا درسشو بپذیری و رشد کنی...

شاید رنج تنها چیزیه که آدم را وادار به شناختن خودش می‌کنه...

تا حالا بهت گفته بودم که برای چشم‌های خوشگل اصل ایتالیایت میمیرم؟

چشم‌ها عاشقانه نگاه می‌کنن، دستا عاشقانه تار موهات رو لمس می‌کنن، بغل‌ها عاشقانه تو رو درون خودشون غرق می‌کنن، و بوسه‌ها عاشقانه درون قلبت راه پیدا می‌کنن، اما آدم‌ها تو رو ترک می‌کنند، انگار که نه انگار نه نگاهی واقعی بوده، نه نوازش دستی، نه آغوشی، و نه بوسه‌‌ای...

مهربان باش و به هرکس می‌رسی لبخند بزن. تو نمی‌دانی به آدم‌ها چه می‌گذرد، شاید لبخندت برایشان مانند گنجی ارزشمند باشد، و آن‌ها بسیار به آن لبخند محتاج باشند...