بزرگسالی یادت میده یا باید دور ارتباط با بعضی آدمارو خط بکشی، یا دور آیندت. یا دور رفتن به بعضی جاها رو خط بکشی، یا دور شخصیتت. یا دور بعضی از احساسات عمیقت خط بکشی، یا دور غرورت. زندگی هم یه معلم صبوره که بارها درسش رو با زخم شدید‌تر تکرار می‌کنه. تا جایی که یا کنار بکشی، یا درسشو بپذیری و رشد کنی...

شاید رنج تنها چیزیه که آدم را وادار به شناختن خودش می‌کنه...

تا حالا بهت گفته بودم که برای چشم‌های خوشگل اصل ایتالیایت میمیرم؟

چشم‌ها عاشقانه نگاه می‌کنن، دستا عاشقانه تار موهات رو لمس می‌کنن، بغل‌ها عاشقانه تو رو درون خودشون غرق می‌کنن، و بوسه‌ها عاشقانه درون قلبت راه پیدا می‌کنن، اما آدم‌ها تو رو ترک می‌کنند، انگار که نه انگار نه نگاهی واقعی بوده، نه نوازش دستی، نه آغوشی، و نه بوسه‌‌ای...

مهربان باش و به هرکس می‌رسی لبخند بزن. تو نمی‌دانی به آدم‌ها چه می‌گذرد، شاید لبخندت برایشان مانند گنجی ارزشمند باشد، و آن‌ها بسیار به آن لبخند محتاج باشند...

شب که می‌شه مغزم تازه شروع می‌کنه به کار کردن. چنان حقایق زندگی رو واسم فاش می‌کنه که حیفم میاد بخوابم...

#موسیقی_بیکلام بامدادخمار

یه ترکیب زیبا=پاییز + شادمهر...

تنها کسی که می‌تونه واسه نجات شما بیاد،اون نسخه از شماست که از تکرار همون موقعیت خسته شده...