𝙀𝙢𝙥𝙩𝙮 𝙝𝙚𝙖𝙧𝙨𝙚
گاهی حرفهایت را قورت بده؛ بند پایانی:
سکوت، شیشهای ست بر چارچوب پنجرهی عقل. کلمات سنگاند. سنگهایی که با شتاب میشکافند سکوت را.
سکوت، یعنی اجتماع حرفهای ناگفته.
آذر۴۰۳.
اینک
من آن برگ پائیزیام،
که پس از فصول متوالی
ماندن بر صحنهی روزگار،
خسته، فرو میریزد.