یهو نسبت به همه چیزای اطرافت سرد و بی اهمیت میشی. دیگه خوردن غذای مورد علاقت بهت کیف نمیده. تفریح مورد علاقت حوصله سر بر میشه. حوصله و تمرکز انجام هیچ‌کاری رو نداری. و در نهایت تنها کاری که تمام مدت انجام میدی،خوابیدنه. خواب نه برای تنبلی،برای فرار از افکاری که تمومی ندارن و خسته‌ات کردن،برای فرار از زندگی و هر چیزی که دردی برای آدمی ایجاد میکند..

اگه دوست داشتید بیایید بگید اگه فقط ۲۴ ساعت دیگه زنده بودید چیکار می‌کردید؟

این قدر میخوام همه کاری بکنم که فکر کنم هیچ کدوم رو انجام ندم. ولی فکر کنم، برای آخرین بار چیزایی که برام لذت بخش هستن رو تجربه میکردم، مثل شعر های حافظ پادکست ها و کتاب هام. _ هوم بسی جالب بود، ایز دت یو هاروی؟

خب فکر کنم حرف هایی که میخواستم بزنم، و حرف هایی که باید میزدم رو میگفتم، و در آخر بیرون میشستم یه جا و آدم ها که درحال رفت و آمد بودن رو نگاه میکردم _ قابل لمس بود اجی

یادم رفت بگم که حتما یه بخشی رو هم به خوابیدن اختصاص میدادم _ بخدا اینم استاد هاروی هستن استاد منم همینطورررر

البته دو مدل نظر داشتیم دسته اول کسایین که خودشونو از زیبایی های این دنیا محروم کردن، و فقط هدفشون رو میبینن دست دوم که فکر میکنم منم جزوشون باشم تو آخرین ۲۴ ساعت زندگیشون ممکنه زیاده روی کنن، ترسو با اتکا کردن به این مسئله که قرار نیست در آینده پاسخگو باشن کنار میذارن و ساعتای آخر عمرشونو عشقی زندگی میکنن

برای دسته اول می‌نویسم: مسئله اینجاست این حقیقت وجود داره که حالا هم ممکنه فردایی نباشه، حتی به دقیقه بعد هم اطمینانی نیست؛ پس چرا با این حال خودتونو از زیبایی مسیر محروم می‌کنید؟

از عزیزایی که نظر دادن مچکرم