یه جایی فروغ فرخ‌زاد خیلی قشنگ میگه :)) « نه آرامشت را به چشمی وابسته کن ، نه دستت را به گرمای دستی دلخوش .. چشم‌ها بسته می‌شوند و دست‌ها مشت می‌شوند و تو می‌مانی و یک دنیا تنهایی . »

هنوز دوست دارم باور کنم وقتی ساعت جفته و یهویی نگاهم بهش میفته ، یکی داره بهم فکر میکنه✨

بنده میدونم هیچکی بم فکر نمیکنه و اون فکر کننده‌ من هستم🤷🏿‍♀.

من با آغوش باز پاییز و میپذیرم . جوری از گرما فراریم و از تابستون خوشم نمیاد ؛ که فقط منتظرم دوباره فصل سرما برسه و برم سراغِ ژاکتام و سویشرتا و هودی‌آم ؛ و دوباره انبار هات‌چاکلت و نسکافه درست کنم و بعد از ظهرامو لب پنجره ، چسبیده به شوفاژ و تنفس از هوای پاییز بگذرونم و حالم خوب بشه .

اگه از پاییز و زمستون مدرسه رو فاکتور بگیریم ، بهشت محضن این دوتا .

هر چند دلم برا مدرسه عم تنگ شده . واسه خل بازیام با اکیپمون و کلاس جیم زدنا و سر کلاس خوابیدنا و آخر میز حرف زدنا و خوراکی خوردنااا ✨ .

ظهر آسمونِ مشهد سه چهار تا رعد و برق خوشگل زد و فک کردم قراره بارون بیاد ؛ ده دیقه بعد دوباره آفتاب پهن بود رو زمین تا همین الان ✨ .

همیشه بعد بهترین حالات ، بدترین حالات در انتظارمه .

دلم میخاد برم ی جایی انقدر داد بزنم ُگریه کنم تا یکم اوکی شم. بعد یکیم اونجا باشه بغلش کنم بدونِ اینکه بپرسه چته فقط بغلم کنه.

خلاصه که چشمام از فرطِ گریه میسوزه .