امشب یک خانواده شهید مهمان محلمان شد؛ در طول عمرم برای اولین بار تابوت نوزاد دیده و چه بسیار به یاد طفل شش ماهه‌ی ابا عبدالله می‌افتادم. و وقتی تابوت نوزاد بر روی دو تابوت خواهران بزرگترش قرار گرفت تنها این جمله به ذهنم آمد: «خواهران بزرگتر همیشه تکیه‌گاه برادر کوچک و ته‌تغاریشان خواهند بود.» تا پیکرهایشان را آوردند باران شروع به باریدن گرفت؛ تا آخر مراسم نم نم می‌بارید و گاهی شدت می‌گرفت؛ خدا به میمنت پیکرهای پاکشان، رحمت را بر ما نازل کرد. آسمان برق میزد و... فریاد مردم رعد آن می‌شد؛ با نوای الله اکبر و هیهات من الذله... در آخر مراسم که باران شدت گرفت مجری تا گفت با عرض پوزش نمیتوان دعای فرج را به دلیل باران پخش کرد و خواست خداحافظی کند مردم فقط یه حرف را بلند فریاد زند: «پخش کنید تا بخوانیم!» دلِ مردم به همین دعای فرج در زیر باران رحمت خوش است تا مورد قبول درگاه حق و فرجی شود. و دل خوش به بادی که می‌وزید و پرچم‌ها را به اهتزاز در‌می‌آورد؛ بادی را که یکی از لشکریان خدا می‌دانند و بشارت دهنده... و من به همین باران رحمت و باد بشارت دهنده، امیدوار هستم.

هیچ وقت کسایی رو که تو گروه دانشگاه تایم رو می‌فرستن درک نکردم متاسفانه.

😂

تو هم زخم خورده‌ای مطمئنا..

دلم رشته ی "زل زدن به ستارگان و اجرام آسمانی از رصد خانه" رو میخاد

کاش تموم کنم این افلیجی رو حداقل تو کلاس آنلاین دانشگاه...