ای کاش روی پیشونی آدم‌هایی که دارن زیر بار غصه‌ها و فشارها له می‌شن یک چیزی نوشته شده بود تا بقیه فقط کمی مراعات شون می‌کردن . مثلاً نوشته بود : این خانم سال‌هاست بغل نشده ، این مرد درحال فراموشی است ، این خانم مادرش مریضی داره ، این آقا نگران سلامتی فرزند در شکم همسرشه ، این خانم تا حالا کسی رو عمیق نبوسیده ، این آدم با تعارض‌ و ناکامی‌ دست و پنجه نرم می‌کنه و سرآخرهم این آدم تا مویرگ‌های چشمش منتظرِ ..

ای که عشقت بزرگم کرد و خوارم کرد: )

بعضی از انتخاب‌ها و تصمیمات زندگی رو باید فقط تو کنج‌های صحن انقلاب گرفت:)))

آدمی‌‌زاد هیچ‌وقت نمی‌فهمه که زیادی امیدوار بوده ، یا زود نااُمید شده !

زندگیم در بیشترین حالت از نمی‌دونم چی پیش میاد قرار داره:)))

راست میگن که برق تو چشم خیلی مهم و قشنگه اما باید بگم که فریب دهنده است ..

دلتنگی‌ها و اشک‌های من سروته ندارند . فقط حس‌اند . حسی که نمیدانم برای که و چه است . پس نمی‌دانم‌‌م درمانش هم چیست یا کیست:) نه امیدی به در آغوش کشیدن و شانه هست و نه به رفع شدنش !

‏أخذي قلبي فدا عمرک .🏹·

حذر از عشق ؟ ندانم ، نتوانم ‌.

نوعی از خوشحالی هست که مختص به زمان‌هاییست که مامان یا آقاجون از من چیزهای کوچکی میخواهند که براشون مشکل‌آفرین شده و راه حلش رو من بلدم . مثلاً ارسال کردن پیام‌های مناسبتی ، دانلود صوت یک قاری مصری عوض کردن زنگ تلفنشون یا بک‌گراند و .. درست بعد از برق خوشحالی توی چشم های مامان یا آقاجون ، قلب کوچک من هم وصف ناپذیری رو تجربه می‌کنه:))