بعضی از انتخاب‌ها و تصمیمات زندگی رو باید فقط تو کنج‌های صحن انقلاب گرفت:)))

آدمی‌‌زاد هیچ‌وقت نمی‌فهمه که زیادی امیدوار بوده ، یا زود نااُمید شده !

زندگیم در بیشترین حالت از نمی‌دونم چی پیش میاد قرار داره:)))

راست میگن که برق تو چشم خیلی مهم و قشنگه اما باید بگم که فریب دهنده است ..

دلتنگی‌ها و اشک‌های من سروته ندارند . فقط حس‌اند . حسی که نمیدانم برای که و چه است . پس نمی‌دانم‌‌م درمانش هم چیست یا کیست:) نه امیدی به در آغوش کشیدن و شانه هست و نه به رفع شدنش !

‏أخذي قلبي فدا عمرک .🏹·

حذر از عشق ؟ ندانم ، نتوانم ‌.

نوعی از خوشحالی هست که مختص به زمان‌هاییست که مامان یا آقاجون از من چیزهای کوچکی میخواهند که براشون مشکل‌آفرین شده و راه حلش رو من بلدم . مثلاً ارسال کردن پیام‌های مناسبتی ، دانلود صوت یک قاری مصری عوض کردن زنگ تلفنشون یا بک‌گراند و .. درست بعد از برق خوشحالی توی چشم های مامان یا آقاجون ، قلب کوچک من هم وصف ناپذیری رو تجربه می‌کنه:))

گاهی هم فراتر از حد معمول با خودم فکر میکنم در نوشتن چه رازی است که سال‌ها و یا حتیٰ قرن‌ها بعد ، آدمی‌زاد لحظاتی را زندگی می‌کند که نویسنده لحظه‌لحظه‌اش را زیسته و آن‌ها را به واژگانی تبدیل کرده و بعدها دیگرانی چون ما با آن‌ها همدردی کرده‌اند: ))

ء فقط نه من به هوای تو اشک می‌ریزم ، تمام مردمند که چشمشان به نگاه پر ملاحت توست:)