آسمان خاکستری
باران میبارید. ماشینها بهکندی حرکت میکردند و ردی از دود به جای میگذاشتند. پسر جوانی در بین عابران میدوید. کتش را روی دسته گل نرگسش انداخته بود و بهخود میلرزید. موهای مجعد قهوهایاش خیس شده بود. اخمهایش در هم بود و چشمانش اندوهگین. ماشینها پشت چراغ قرمز بودند. دختری با لباس بافت کرمی و جزوه به دست از جلوی ماشینها میگذشت. پوست سبزه و لطیف دختر تحمل آنهمه سرما را نداشت و قرمز شده بود. چشمانش آنقدر معصوم بود که دل سنگ را هم آب میکرد. در آن یخبندان، بازوان نحیفش میلرزید. غم سنگینی در چهرهاش مشخص بود.
چند تار موی سفید بین موهای پسر جوان پیدا میشد. تهریش نامرتبش، قدمهای نامنظمش، چشمان بیقرار و لرزش دستانش نشان میداد که درونش چه آشوبی است.
ناگهان چشمان پسر چیزی دید که دیگر تکان نخورد. بیقراری چشمانش و لرزش دستانش تمام شد. گونههای رنگپریده و سفیدش، سرخ شد. لبخندی زد و دستهگلش را مرتب کرد. کتش را پوشید؛ نرگسها را بویید و با قدمهایی منظم به سمت آن دو چشم مهربان رفت.
دختر جوان کنار چهارراه، منتظر تاکسی ایستاده بود. لرزش بازوانش از دور هم معلوم بود.
پسر، کتش را درآورد و روی شانههای لرزان دختر انداخت. دختر برگشت و نمیدانم، در چشمان پسر چه دید و از لبانش چه شنید؛ که برق شادی در چشمانش مهمان شد.
پسر دستهگل نرگس را به دختر جوان داد، و کنارش ایستاد. تاکسی زردی برایشان نگهداشت. پیرمرد راننده، وقتی آن لیلی و مجنون را دید، صدای ضبط را زیاد کرد و گرمای صدای شجریان، آن سرمای وحشتناک را قابل تحمل کرد.
*برگههای دفتر مجنون
_اِلآی وصالی
#متن_سبز
