یه دختری چهار روز پیش توی اتوبوس روی صندلی کناریم نشسته بود. امروز توی حرم دیدمش. بله قم همینقدر کوچیکه.

امروز ۳ مهر. بالاخره از شر نون لواش و سنگک خلاص شدم و صبحونه بربری خوردم. بازم یه کوه ظرف شستم. با نیکا دعوا کردم. از ساعت ۵ اومدیم حرم و هنوزم حرمیم. الانم دارم می‌رم خونه‌ی مامانبزرگم.‌ روز خوبی بود. خیلی خوب. خوش گذشت. خدایا عاشقتم.

دیگه اینا رو نمی‌گم. زندگی ناجالب و حوصله سر بر و غم انگیز من چیزی برای گفتن نداره.

_

کشف جدید: اگه قبل مدرسه رفتن چایی نخورم به شدت بی‌اعصاب می‌شم.

سخت باورمان میشود یک سال است صدایت را نشنیده‌ایم و چهره‌ات را ندیدیم...

وقتی آدم کسیو نداره که تا چیزی نوشت دفترشو بده بهش تا متنشو بخونه، نوشتن چه فایده‌ای داره؟

https://eitaa.com/joinchat/2936341530C4eb0691165 گپ نویسندگانمون رو هستید؟

_

نه می‌تونم بنویسم. نه می‌تونم بخونم. نه دیگه می‌تونم تمرکز کنم. نه ایده‌ای برای اینجا دارم. و نه حوصله زندگی رو دارم.

من اسکل فکر می‌کردم همکلاسی‌های جدیدم از تهرانی‌ها کمتر رومخن. الان فهمیدم اینا هم جنبه‌های متنوعی از رومخ بودن دارن.

خدایی دبیر انشامون 🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐