"امید سبز" (قسمت شصتم) صادقانه بگم، اصلا انتظار نداشتم اون روز یوکا رو ببینم. داشتم برمی گشتم خونه پیش یوکو. بعد مدتها داشتم برمی گشتم، چون درگیر یه نبرد مرزی با یه مشت شورشی آدم کش بودم که به مردم رحم نمی کردن. مثل همیشه، از میون جنگل می رفتم؛ که به راهزنای جنگلی برخوردم. انتظارشو نداشتم تا اونجا پیش اومده باشن. باید یه درس حسابی بهشون می دادم. وقتی رفتم جلوتر، توی حلقه راهزنا، موهای مشکی شو که از بس عرق کرده بود به پیشونیش چسبیده بودن شناختم. چرا این پسرهمیشه باید مرکز دردسرها باشه؟ به قصد نجات دادنش و شل کردن حلقه محاصره رفته بودم جلو، ولی با دیدن زخمی که برداشته بود خون جلوی چشمامو گرفت. تارومار کردمشون؛ و اگه کسی تونسته باشه فرار کنه، واقعا انسان عاقلی بوده که سرراه من قرار نگرفته بوده و فرار رو برقرار ترجیح داده، خصوصا دراون وضعیت. بعد ازین که آخرین راهزن رو به فنا دادم، به سمتش برگشتم. - بهت گفته بودم حالاحالاها کار داریم و حق نداری بمیری، نه؟ گفته بودم اگه بمیری می کشمت. - نازی نازی، یوتا کوچولوی عصبانی. - چجوری هیچوقت نمی فهمی کی باید شوخی کنی کی نه؟ آسیب دیدی؟ - درباره من چی فکر می کنی. من شوالیه ارشد کشورم هستم. فقط یه زخم کوچیک برداشتم. آره جون خودش! اگه نرسیده بودم دیدارمون به قیامت بود. باید هرچه زودتر به یه جایی می رسوندمش، خونریزی داشت.. انگار قوی بودن ژن ارثی خانواده ما بود؛ پسره دیوونه توی این خل بازیا به خودم رفته بود. خونریزی داشت ولی می گفت یه زخم کوچیک برداشته و طوریش نیست. دلم می خواست سرش غرغر کنم ولی حالا وقتش نبود. زیربغلشو گرفتم و بلندش کردم. و همونطور که انتظار داشتم شروع کرد به شیطنت کردن: - اووو، جناب شوالیه کورو بهمون افتخار دادن. - ببیند یوکا. منو به این اسم صدا نکن، چندین بار بهت گفتم. نمی دونم چرا متوجه نمیشد که این اسم برای غریبه هاست. اون که برادر و رفیقم بود باید منو جور دیگه ای صدا می کرد؛ با اسم کوچیک خودم. چرا یوتا، اسم برادرشو به زبون نمیاورد؟ - درد داری؟ چه سوال مسخره ای بود. می دونستم که درد داره. از نحوه نفس کشیدناش می فهمیدم که حالش خوب نیست. - اگه انقدر که برای من نگران بازی درمیاری، نگران خودت بودی، انقدر این مدت زخمی نمی شدی. - هی هی، مگه من مثل توام؟ فکر کردی مثل توام که سر یه مبارزه ساده اینجوری به فنا برم؟ فکر کردی اون زخمای سطحی که به من می زدی چیزی بودن؟ پسره دیوونه. باید به هرقیمتی نجاتش می دادم، و فکر می کنم بهترین راه ممکن بود. نزدیک ترین و امن ترین مکان ممکن بهمون، خونه خودم و یوکو بود. چاره ای نبود، نمی دونستم یوکا تا کجا می تونه دووم بیاره، و هرمکانی هم امن نبود. نباید می ذاشتم یوکا لو بره. اگه منو با اون توی این وضعیت می دیدن... اما یوکو چی؟ اونو چیکار کنم؟ باید بهش جواب پس می دادم. این وضع لنتی... بین دوتا از اعضای خانواده ام موندم و نمی دونم چی بهتره. راهی به ذهنم رسید؛ و حس ششم ام بهم می گفت جواب میده. - از جنگل خارج شدیم. کلبه رو به یوکا نشون دادم و گفتم: اونجا خونه من و یوکو ئه. می دونم که یوکو کمکت می کنه. فقط مراقب باش چیزی رو لو ندی. من نمی تونم با این موهای مشکی همراهت بیام، لو میرم. خودت میتونی خودتو به خونه برسونی، مگه نه؟ - پس بگو چرا انقدر توی جنگل خوبی. هرروز میری جنگل گردی؟ - چاره ای نیست، باید خواهرمونو که توی سرک کشیدن توی همه چی به تو رفته رو پیدا می کردم. - به خواهرمون یاد ندادی مثل خودت محتاط باشه و کسیو تو خونه راه نده؟ - معلومه که یاد دادم؛ ولی چون خوب می شناسمش که عین خودت کله شقه، می دونم با وجود همه سختگیری هام تورو راه میده. می دونم که نمی تونه نسبت به یه دیوونه زخمی بیخیال باشه. خودشو ازم جدا کرد و منم بدون اینکه پشت سرمو نگاه کنم خودمو میون جنگل گم و گور کردم. کنار یه درخت تکیه دادم و چشمامو بستم و گذاشتم باد میون موهام بوزه. امیدوار بودم که حسم درست گفته باشه و همه چی درست پیش بره. از همون فاصله کلبه رو زیر نظر می گرفتم؛ تا وقتی که یوکا بتونه ازونجا بره. فقط امیدوار بودم بتونه خودشو کنترل کنه و خواهر از همه جا بیخبرمونو توی بغلش خفه نکنه. ☕️ #Sakura | @Green_Text

اینم از پارت های جدید. حال کنید. فقط بعد از خوندن حتما توی ناشناس درباره داستان بهم پیام بدید. نظرتون چیه؟ پیشنهادی حرفی سخنی حس و حالی چیزی... کویر نکنید دیگه خلاصه.

داشتم بازی میکردم، ولی این جمله.............. 🤝 🍫 #Yuro_chan | @Green_Text

شاید دیر کردن هام، شاید انجام ندادن کارام، شاید حواس پرتی هام، شاید و شاید های دیگه، همه برای این باشه که نمی دونم چرا دارم نفس می کشم، چه برسه به انجام دادن چیزهایی که نشون بده من یه موجود زنده م.. 🍫 #Yuro_chan | @Green_Text

اگه رویایی داری باید ازش محافظت کنی، مردم نمی تونن خیلی کارها رو بکنن، دوست دارن تو هم نتونی. اگه یه چیزی رو می خوای باید به دستش بیاری، مکث نکن ! 🍈 #Eliya | @Green_Text

اگه رویایی داری به دستش بیار چون یه زمانی برای به دست اوردنشون سخته و اون موقع حسرت الانو میخوری که چرا یه کاری که قبلاً برات راحت بود و می‌تونستی انجامش بدی الان برات سخته و تقریبا غیر قابل بدست آوردن و دیگه نمیتونی بهش برسی. 🍈 #Eliya | @Green_Text

- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 61 #Green_hope ☕️ #Sakura | @Green_Text

"امید سبز" (قسمت شصت و یکم) به درخت تکیه داده بودم و کلبه رو از دور نگاه می کردم. زخمی که توی نبرد برداشته بودم اندکی اذیتم می کرد، و باید پانسمانش رو عوض می کردم. ولی مهمتر ازون، یوکا و یوکو بودن که درکلبه بودن و من نباید تا وقتی یوکا میومد بیرون، بعدازظهر بود که دیدم یوکا از کلبه زد بیرون. با یوکو یچیزایی گفتن که ازون فاصله نشنیدم، اما مهم نبود. یوکا راه شهر رو پیش گرفت. وقتی دیدم می تونه راه بره، خیالم راحت شد که حالش خوبه. البته برادرکوچکتر من یه شوالیه بزرگ شده بود، باید هم می تونست بعد از چندساعت خودشو جمع و جور کنه. گذاشتم کمی از رفتن یوکا بگذره، و بعد به سمت کلبه رفتم. یوکو داشت ناهار درست می کرد. برای ناهار کمی دیر بود، ولی طفلک حق داشت؛ دستش به یوکا بند بود. با دیدنم برقی توی چشماش نمایان شد و از جا پرید، و گویی دنیا رو بهش داده باشن صدام کرد. مثل هربار ازین ذوق و شوقش می ترسیدم. چجوری می تونه هربار همینجوری باشه؟ چجوری از من گنداخلاق بدش نمیاد؟ چرا زودتر ازم دل نمی کنه؟ سرسری جوابشو دادم و حتی گفتم که ناهار نمی خورم. رفتم تو اتاق، باید سریع پانسمانم رو عوض می کردم. بعد چند دقیقه، ناگهان در اتاق باز شد. یوکو دم در ایستاده بود و با اشکی که توی چشماش جمع شده بود بهم نگاه می کرد. اتفاقی که نباید افتاده بود. توی تمام صورتش غم و نگرانی رو می خوندم. حرفاشو نمی شنیدم، صدای بغضش بلند تر از هرچیزی بود. من چجور برادری بودم؟ این زندگی بود که باید براش فراهم می کردم؟ یچیزی گلومو گرفت و فقط یادمه که بداخلاقی کردم، لباسمو پوشیدم و وسایلمو برداشتم و گفتم دیگه به اینجا برنمی گردم. بدون اینکه اجازه بدم چیزی بگه فقط از خونه زدم بیرون. توی جنگل می دویدم. یچیزی محکم گلومو چنگ زده بود. انقدر دویدم که خسته شدم و به درختی چشم دوختم. گریه؟ نه. سال ها بود که گریه نکرده بودم. فکر نمی کنم اصلا گریه کردن بلد باشم. فقط با چشمان مبهوت به روبروم نگاه می کردم. همونجا پای درخت نشستم و غرق در طوفان افکارم، شب رو صبح کردم.. توی قصر، سرم خیلی شلوغ بود. ولی هرکاری می کردم اون قدری سرم شلوغ نمی شد که از فکر یوکو بیام بیرون. اینجوری آسیب می دید؛ روحش، قلبش، احساساتش. هنوز از من دل نکنده بود و تقصیر من بود. اشک های اون روزش تقصیر من بود. چطور تونستم ولش کنم و برم به امید اینکه زمان درستش کنه؟ نه. زمان هیچ چیزو درست نمی کنه. زمان فقط ابزاریه که در صورتی که قدمی برداری، می تونی ازش استفاده کنی. اما من بدون اینکه هیچ غلطی کنم، تک خواهرمو توی جنگل، تک و تنها ول کرده بودم... نمی خواستم باور کنم، اما شاید منم هنوز نتونسته بودم ازش دل بکنم.. بالاخره بعد چندروز، توی یه روز بارونی، یهویی از قصر زدم بیرون و رفتم سراغ خونه. حتی یادم رفته بود کلاه گیسم رو بردارم. شاید هم فراموش نکرده بودم، دیگه نمی خواستم چیزی رو ازش مخفی کنم. اون حق داشت بدونه. خیلی باشعور و با درک بود که این همه سال من ِ عوضی رو تحمل کرده بود و منم تو این سال ها هرکاری دلم خواست کرده بودم و هرچی دلم خواست رو ازش مخفی کرده بودم. یوکو احمق نبود؛ برعکس خیلی هم باهوش بود. قطعا می فهمید کجاها یچیزی لنگ می زنه، ولی به روش نمی آورد. واقعا چجوری هنوز از من متنفر نشده بود؟ اما چیزی که باهاش روبرو شدم، کلبه خالی بود. شاید برای خرید رفته بود بیرون. به سرم ضربه ای زدم بلکه اون حس ششم لنتی خفه شه و نگه که اینطور نیست و اینبار جو، جو بدیه. کاش می شد حافظه مو هم خاموش کنم تا به یاد نیارم که دقیقا همون حس و حال اون روزی رو میده که برگشتم خونه و با جسد پدر و مادرم مواجه شدم... نفس عمیقی کشیدم و ذهن مسخره مو خاموش کردم و منطقی ترین کار ممکن رو کردم. حقیقت رو نمیشه مخفی کرد که. رفتم داخل. از اوضاع بهم ریخته خونه می شد فهمید که فردی به زور وارد خونه شده. نشستم و کف خونه رو وارسی کردم. جای چنگ هایی که احتمالا یوکو به زمین کشیده بود رو می شد دید. و شواهد دیگه ای که همه فقط یچیزو می گفتن: یوکو رو بردن، و معلوم نبود که الان کجاست و حالش چطوره. نمی تونست کار تومه (شوالیه ارشد قبلی) باشه. درسته که سعی کرد از شر ماهم خلاص بشه، ولی من چشماشو کور کردم. و از طرفی، خبر دارم که پادشاه ماکی همون موقع ها برای اینکه شاهدی به جا نذاره اونو کشته بود. بیچاره شوالیه تومه؛ آدم بدی نبود. قابل اعتماد، رازدار و وفادار بود، اما ساده. فکر کردن خالی به درد نمی خورد. ناسلامتی شوالیه ارشد کشور بودم؛ درثانی، اون همه جاسوس به چه درد می خورد؟ فکر می کنم از خود بی خود شدم و با صدای بلند گفتم: - توی یه نیم روز می فهمم که کجا بردنش. یوکو رو به خونه برمی گردونم. ☕️ #Sakura | @Green_Text

- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 62 #Green_hope ☕️ #Sakura | @Green_Text

"امید سبز" (قسمت شصت و دوم) از مرز رد شده بودم. می دونستم نیروهای کشور همسایه، حوالی مرز کجا مستقر میشن. به یکی از همون مناطق رفتم و نزدیک گروهانشون موندم تا بیان و منو پیدا کنن. برای اینکه نقشه ام بگیره، خودمو از قبل اندکی زخم و زیلی... آه اصلاح می کنم، زخم و زیلی تر هم کرده بودم. شاید نقشه ام ریسکی بنظر میومد؛ ولی با دزدیده شدن یوکو توسط شاهزاده دنکی، همه چی اونقدر پیچیده شده بود که دیگه پای این حرفا وسط نباشه. بالاخره منو دیدن و ریختن سرم، و بعد از یه مبارزه، توسط فرمانده گروهان دستگیر شدم. منو بلافاصله به سیاهچال قصر منتقل کردن. کاملا حس می کردم که سروصدای دستگیری شوالیه سیاه همه جا پیچیده. احتمالا خیلی خوشحال بودن. منم قصد نداشتم خوشحالی شونو خراب کنم و بگم که از قصد کاری کردم که دستگیر بشم. دوست نداشتم اینطوری بشه، ولی وقتی که توی سیاهچال قرار بود ازم بازجویی کنن تا یسری اطلاعات نظامی و امنیتی کشور همسایه رو براشون لو بدم، دلم می خواست هرکسی باشه غیر از یوکا؛ اما دقیقا خودش اومد. ریسکی بود، می ترسیدم کاری انجام بده که کسی مشکوک شه. اما خوشبختانه این اتفاق نیوفتاد. در طول شکنجه و بازجویی، یوکا، یوکا و برادر من نبود؛ دقیقا توی نقش کای فرو رفته بود. آفرین برادر ماهرم. بالاخره بعد دوشب، با توجه به اطلاعاتی که یوکا درطول شکنجه با رمزی که بین من و خودش بود بهم داد، و همچنین بررسی که از قبل کرده بودم، وقتش بود برم و یوکو رو نجات بدم. یوکا نباید اصلا درگیر این کار می شد. نباید لو می رفت. تا همینجاش هم که بهم اطلاعات داده بود (هرچند که رمزی بود و هیچکس نمی فهمید) کار خطرناکی کرده بود. اون دیوونه حتی زنجیرها رو شل کرده بود که بتونم راحت تر فرار کنم، کار خیلی خطرناکی بود! توی ذهنم بود دفعه بعدی که می بینمش حسابی سرش داد و بیداد کنم. نیمه شب، زنجیرها رو باز کردم و قفل در سلول خودم رو شکستم. تا جایی که می تونستم بی سروصدا اینکارو کردم. با آستینم خون روی موها و صورتم رو تا جایی که می شد پاک کردم تا یوکو با دیدنم وحشت نکنه. به سلولش که رسیدم، موهامو از جلوی صورتم کنار زدم تا بتونم بهتر ببینم که خودشه و واقعا زنده ست، واقعا روبرومه. قفل سلول رو با هول و ولا شکستم و خودمو به سمتش پرت کردم. دستام می لرزیدن، نمی تونستم حرکتشون بدم و بغلش کنم. با صدایی که انگار از ته چاه میومد اسمشو زمزمه کردم... چشمای قشنگ یاقوتی اش رو به روم باز کرد و لب زد: - برادر؟ از خود بی خود شدم و فقط محکم بغلش کردم. یوکوی عزیزم... نزدیک بود از دستش بدم و همه اش فقط و فقط تقصیر خودم بود. جوری محکم بغلش کرده بودم که انگار با تک تک سلول هام می خواستم حس کنم که دوباره پیشمه. بدون اینکه بفهمم،اشک هام سرازیر شدن و صورتم رو خیس کردن. منی که تاحالا گریه نکرده بودم... چقدر لاغر و رنگ پریده شده بود. تحویل بگیر یوتا، اینجوری می خواستی ازش محافطت کنی؟ تو واقعا برادری؟ اسم خودتو می ذاری برادر؟... خواهرکوچولوم می لرزید و بی صدا گریه می کرد. همیشه از تاریکی می ترسید. اونوقت اون نامردا اینجا آورده بودنش. بهش قول داده بودم دیگه نذارم توی تاریکی تنها بمونه. و نتونستم به قولم عمل کنم... کمی بعد لرزش هاش آروم گرفت و فهمیدم که از شدت ضعف خوابش برده. بغلش کردم و به سمت دریچه مخفی رفتم؛ دریچه ای که به راه مخفی می خورد که فقط خاندان سلطنتی اونو بلد بودن و پدر دربارش به من گفته بود. راه مخفی کمی پیچ درپیچ بود، اما تونستم خروجی که به حیاط می خورد رو پیدا کنم. به آسمون نگاه کردم. فقط یذره دیگه تا طلوع آفتاب فرصت داشتم و این تنها شانس من بود. منتظر تعویض پست نگهبانی بودم. به محض تعویض، می تونستم با کمترین درگیری راهی برای نجات بسازم؛ حداقل راهی برای نجات یوکو. یکی از زیردست های قابل اعتمادم پشت قصر کمین کرده بود تا درصورت نیاز، یوکو رو به اون بسپارم. فکر نکنید که تنها فرصتم رو از دست دادم، نه! خوب هم بهش چسبیدم و ازش استفاده کردم. فقط کمی تا خروج از دروازه قصر فاصله داشتم که دنکی و نیروهاش ریختن سرم. لنتی، خوب حواسش جمع بود و فهمیده بود یچیزی اون وسط اشتباهه. اون لحظه توی ذهنم اعتراف کردم که دنکی هم مثل من آدم باهوشیه و من دست کمش گرفته بودم. چاره ای نبود. باید انقدر می جنگیدم تا یه روزنه ای ایجاد بشه که بتونم یوکو رو بفرستم بیرون. یوکو لباسمو توی مشتش مچاله کرد؛ و فهمیدم که بیدار شده. اونو روی زمین گذاشتم و طوری گارد گرفتم که هم ازون محافظت کنم، هم بجنگم. ☕️ #Sakura | @Green_Text

دیگه نمیشه کسی رو جدی گرفت؛ کسی اونقدر واقعی نیست که بمونه، کسی اونقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی، کسی هم اونقدر دوستت نداره که از جهان نترسی، این دیار از درون خالی شده. 🍈 #Eliya | @Green_Text

تاحالا بی‌مناسبت و یهویی کاری کردین؟ خواستم بگم امتحان کنید. حال خودتون انقدر خوب میشه. انقدر حال می کنید. ^^ ☕️ #Sakura | @Green_Text