- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 61 #Green_hope ☕️ #Sakura | @Green_Text

"امید سبز" (قسمت شصت و یکم) به درخت تکیه داده بودم و کلبه رو از دور نگاه می کردم. زخمی که توی نبرد برداشته بودم اندکی اذیتم می کرد، و باید پانسمانش رو عوض می کردم. ولی مهمتر ازون، یوکا و یوکو بودن که درکلبه بودن و من نباید تا وقتی یوکا میومد بیرون، بعدازظهر بود که دیدم یوکا از کلبه زد بیرون. با یوکو یچیزایی گفتن که ازون فاصله نشنیدم، اما مهم نبود. یوکا راه شهر رو پیش گرفت. وقتی دیدم می تونه راه بره، خیالم راحت شد که حالش خوبه. البته برادرکوچکتر من یه شوالیه بزرگ شده بود، باید هم می تونست بعد از چندساعت خودشو جمع و جور کنه. گذاشتم کمی از رفتن یوکا بگذره، و بعد به سمت کلبه رفتم. یوکو داشت ناهار درست می کرد. برای ناهار کمی دیر بود، ولی طفلک حق داشت؛ دستش به یوکا بند بود. با دیدنم برقی توی چشماش نمایان شد و از جا پرید، و گویی دنیا رو بهش داده باشن صدام کرد. مثل هربار ازین ذوق و شوقش می ترسیدم. چجوری می تونه هربار همینجوری باشه؟ چجوری از من گنداخلاق بدش نمیاد؟ چرا زودتر ازم دل نمی کنه؟ سرسری جوابشو دادم و حتی گفتم که ناهار نمی خورم. رفتم تو اتاق، باید سریع پانسمانم رو عوض می کردم. بعد چند دقیقه، ناگهان در اتاق باز شد. یوکو دم در ایستاده بود و با اشکی که توی چشماش جمع شده بود بهم نگاه می کرد. اتفاقی که نباید افتاده بود. توی تمام صورتش غم و نگرانی رو می خوندم. حرفاشو نمی شنیدم، صدای بغضش بلند تر از هرچیزی بود. من چجور برادری بودم؟ این زندگی بود که باید براش فراهم می کردم؟ یچیزی گلومو گرفت و فقط یادمه که بداخلاقی کردم، لباسمو پوشیدم و وسایلمو برداشتم و گفتم دیگه به اینجا برنمی گردم. بدون اینکه اجازه بدم چیزی بگه فقط از خونه زدم بیرون. توی جنگل می دویدم. یچیزی محکم گلومو چنگ زده بود. انقدر دویدم که خسته شدم و به درختی چشم دوختم. گریه؟ نه. سال ها بود که گریه نکرده بودم. فکر نمی کنم اصلا گریه کردن بلد باشم. فقط با چشمان مبهوت به روبروم نگاه می کردم. همونجا پای درخت نشستم و غرق در طوفان افکارم، شب رو صبح کردم.. توی قصر، سرم خیلی شلوغ بود. ولی هرکاری می کردم اون قدری سرم شلوغ نمی شد که از فکر یوکو بیام بیرون. اینجوری آسیب می دید؛ روحش، قلبش، احساساتش. هنوز از من دل نکنده بود و تقصیر من بود. اشک های اون روزش تقصیر من بود. چطور تونستم ولش کنم و برم به امید اینکه زمان درستش کنه؟ نه. زمان هیچ چیزو درست نمی کنه. زمان فقط ابزاریه که در صورتی که قدمی برداری، می تونی ازش استفاده کنی. اما من بدون اینکه هیچ غلطی کنم، تک خواهرمو توی جنگل، تک و تنها ول کرده بودم... نمی خواستم باور کنم، اما شاید منم هنوز نتونسته بودم ازش دل بکنم.. بالاخره بعد چندروز، توی یه روز بارونی، یهویی از قصر زدم بیرون و رفتم سراغ خونه. حتی یادم رفته بود کلاه گیسم رو بردارم. شاید هم فراموش نکرده بودم، دیگه نمی خواستم چیزی رو ازش مخفی کنم. اون حق داشت بدونه. خیلی باشعور و با درک بود که این همه سال من ِ عوضی رو تحمل کرده بود و منم تو این سال ها هرکاری دلم خواست کرده بودم و هرچی دلم خواست رو ازش مخفی کرده بودم. یوکو احمق نبود؛ برعکس خیلی هم باهوش بود. قطعا می فهمید کجاها یچیزی لنگ می زنه، ولی به روش نمی آورد. واقعا چجوری هنوز از من متنفر نشده بود؟ اما چیزی که باهاش روبرو شدم، کلبه خالی بود. شاید برای خرید رفته بود بیرون. به سرم ضربه ای زدم بلکه اون حس ششم لنتی خفه شه و نگه که اینطور نیست و اینبار جو، جو بدیه. کاش می شد حافظه مو هم خاموش کنم تا به یاد نیارم که دقیقا همون حس و حال اون روزی رو میده که برگشتم خونه و با جسد پدر و مادرم مواجه شدم... نفس عمیقی کشیدم و ذهن مسخره مو خاموش کردم و منطقی ترین کار ممکن رو کردم. حقیقت رو نمیشه مخفی کرد که. رفتم داخل. از اوضاع بهم ریخته خونه می شد فهمید که فردی به زور وارد خونه شده. نشستم و کف خونه رو وارسی کردم. جای چنگ هایی که احتمالا یوکو به زمین کشیده بود رو می شد دید. و شواهد دیگه ای که همه فقط یچیزو می گفتن: یوکو رو بردن، و معلوم نبود که الان کجاست و حالش چطوره. نمی تونست کار تومه (شوالیه ارشد قبلی) باشه. درسته که سعی کرد از شر ماهم خلاص بشه، ولی من چشماشو کور کردم. و از طرفی، خبر دارم که پادشاه ماکی همون موقع ها برای اینکه شاهدی به جا نذاره اونو کشته بود. بیچاره شوالیه تومه؛ آدم بدی نبود. قابل اعتماد، رازدار و وفادار بود، اما ساده. فکر کردن خالی به درد نمی خورد. ناسلامتی شوالیه ارشد کشور بودم؛ درثانی، اون همه جاسوس به چه درد می خورد؟ فکر می کنم از خود بی خود شدم و با صدای بلند گفتم: - توی یه نیم روز می فهمم که کجا بردنش. یوکو رو به خونه برمی گردونم. ☕️ #Sakura | @Green_Text

- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 62 #Green_hope ☕️ #Sakura | @Green_Text

"امید سبز" (قسمت شصت و دوم) از مرز رد شده بودم. می دونستم نیروهای کشور همسایه، حوالی مرز کجا مستقر میشن. به یکی از همون مناطق رفتم و نزدیک گروهانشون موندم تا بیان و منو پیدا کنن. برای اینکه نقشه ام بگیره، خودمو از قبل اندکی زخم و زیلی... آه اصلاح می کنم، زخم و زیلی تر هم کرده بودم. شاید نقشه ام ریسکی بنظر میومد؛ ولی با دزدیده شدن یوکو توسط شاهزاده دنکی، همه چی اونقدر پیچیده شده بود که دیگه پای این حرفا وسط نباشه. بالاخره منو دیدن و ریختن سرم، و بعد از یه مبارزه، توسط فرمانده گروهان دستگیر شدم. منو بلافاصله به سیاهچال قصر منتقل کردن. کاملا حس می کردم که سروصدای دستگیری شوالیه سیاه همه جا پیچیده. احتمالا خیلی خوشحال بودن. منم قصد نداشتم خوشحالی شونو خراب کنم و بگم که از قصد کاری کردم که دستگیر بشم. دوست نداشتم اینطوری بشه، ولی وقتی که توی سیاهچال قرار بود ازم بازجویی کنن تا یسری اطلاعات نظامی و امنیتی کشور همسایه رو براشون لو بدم، دلم می خواست هرکسی باشه غیر از یوکا؛ اما دقیقا خودش اومد. ریسکی بود، می ترسیدم کاری انجام بده که کسی مشکوک شه. اما خوشبختانه این اتفاق نیوفتاد. در طول شکنجه و بازجویی، یوکا، یوکا و برادر من نبود؛ دقیقا توی نقش کای فرو رفته بود. آفرین برادر ماهرم. بالاخره بعد دوشب، با توجه به اطلاعاتی که یوکا درطول شکنجه با رمزی که بین من و خودش بود بهم داد، و همچنین بررسی که از قبل کرده بودم، وقتش بود برم و یوکو رو نجات بدم. یوکا نباید اصلا درگیر این کار می شد. نباید لو می رفت. تا همینجاش هم که بهم اطلاعات داده بود (هرچند که رمزی بود و هیچکس نمی فهمید) کار خطرناکی کرده بود. اون دیوونه حتی زنجیرها رو شل کرده بود که بتونم راحت تر فرار کنم، کار خیلی خطرناکی بود! توی ذهنم بود دفعه بعدی که می بینمش حسابی سرش داد و بیداد کنم. نیمه شب، زنجیرها رو باز کردم و قفل در سلول خودم رو شکستم. تا جایی که می تونستم بی سروصدا اینکارو کردم. با آستینم خون روی موها و صورتم رو تا جایی که می شد پاک کردم تا یوکو با دیدنم وحشت نکنه. به سلولش که رسیدم، موهامو از جلوی صورتم کنار زدم تا بتونم بهتر ببینم که خودشه و واقعا زنده ست، واقعا روبرومه. قفل سلول رو با هول و ولا شکستم و خودمو به سمتش پرت کردم. دستام می لرزیدن، نمی تونستم حرکتشون بدم و بغلش کنم. با صدایی که انگار از ته چاه میومد اسمشو زمزمه کردم... چشمای قشنگ یاقوتی اش رو به روم باز کرد و لب زد: - برادر؟ از خود بی خود شدم و فقط محکم بغلش کردم. یوکوی عزیزم... نزدیک بود از دستش بدم و همه اش فقط و فقط تقصیر خودم بود. جوری محکم بغلش کرده بودم که انگار با تک تک سلول هام می خواستم حس کنم که دوباره پیشمه. بدون اینکه بفهمم،اشک هام سرازیر شدن و صورتم رو خیس کردن. منی که تاحالا گریه نکرده بودم... چقدر لاغر و رنگ پریده شده بود. تحویل بگیر یوتا، اینجوری می خواستی ازش محافطت کنی؟ تو واقعا برادری؟ اسم خودتو می ذاری برادر؟... خواهرکوچولوم می لرزید و بی صدا گریه می کرد. همیشه از تاریکی می ترسید. اونوقت اون نامردا اینجا آورده بودنش. بهش قول داده بودم دیگه نذارم توی تاریکی تنها بمونه. و نتونستم به قولم عمل کنم... کمی بعد لرزش هاش آروم گرفت و فهمیدم که از شدت ضعف خوابش برده. بغلش کردم و به سمت دریچه مخفی رفتم؛ دریچه ای که به راه مخفی می خورد که فقط خاندان سلطنتی اونو بلد بودن و پدر دربارش به من گفته بود. راه مخفی کمی پیچ درپیچ بود، اما تونستم خروجی که به حیاط می خورد رو پیدا کنم. به آسمون نگاه کردم. فقط یذره دیگه تا طلوع آفتاب فرصت داشتم و این تنها شانس من بود. منتظر تعویض پست نگهبانی بودم. به محض تعویض، می تونستم با کمترین درگیری راهی برای نجات بسازم؛ حداقل راهی برای نجات یوکو. یکی از زیردست های قابل اعتمادم پشت قصر کمین کرده بود تا درصورت نیاز، یوکو رو به اون بسپارم. فکر نکنید که تنها فرصتم رو از دست دادم، نه! خوب هم بهش چسبیدم و ازش استفاده کردم. فقط کمی تا خروج از دروازه قصر فاصله داشتم که دنکی و نیروهاش ریختن سرم. لنتی، خوب حواسش جمع بود و فهمیده بود یچیزی اون وسط اشتباهه. اون لحظه توی ذهنم اعتراف کردم که دنکی هم مثل من آدم باهوشیه و من دست کمش گرفته بودم. چاره ای نبود. باید انقدر می جنگیدم تا یه روزنه ای ایجاد بشه که بتونم یوکو رو بفرستم بیرون. یوکو لباسمو توی مشتش مچاله کرد؛ و فهمیدم که بیدار شده. اونو روی زمین گذاشتم و طوری گارد گرفتم که هم ازون محافظت کنم، هم بجنگم. ☕️ #Sakura | @Green_Text

دیگه نمیشه کسی رو جدی گرفت؛ کسی اونقدر واقعی نیست که بمونه، کسی اونقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی، کسی هم اونقدر دوستت نداره که از جهان نترسی، این دیار از درون خالی شده. 🍈 #Eliya | @Green_Text

تاحالا بی‌مناسبت و یهویی کاری کردین؟ خواستم بگم امتحان کنید. حال خودتون انقدر خوب میشه. انقدر حال می کنید. ^^ ☕️ #Sakura | @Green_Text

یـا دیـ↻ـدن دوستــ♡ـ یـا هـوایـش ... (: ☕️ #Sakura | @Green_Text

مــا بیشـتـر در افــڪار خــود زنـدڪَـی میـڪـنیـم تـا در زنـدڪَـی ... (: ☕️ #Sakura | @Green_Text

امان از بی‌خوابی های شبانه.. ☕️ #Sakura | @Green_Text

مثلا نمیشد یه گل بابونه بدن دستمون،بعد بگن با این حسی که داری؛ حالا زندگیتو از اول بنویس...🙂💍 🪐 #Zohal | @Green_Text

- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 63 #Green_hope ☕️ #Sakura | @Green_Text

"امید سبز" (قسمت شصت و سوم) مبارزه با این تعداد زیاد، سخت بود ولی غیرممکن نبود؛ اما همزمان محافظت از یوکو و رسوندنش به بیرون قصر وقتی دنکی روش کلیک کرده؟ هرچند، دلم می خواست توی اولین فرصت مشتی توی صورتش بکوبم که بخاطر کاری که با خواهرم کرده. و بعد هم استخوناشو بخاطر قصدی که داشت خرد کنم. البته می دونستم که یوکا نخواهد گذاشت. خوشحال بودم که یوکا اونجا نبود؛ وگرنه یجوری سعی می کرد بهمون کمک کنه و این مساوی بود با خطر لو رفتنش. وسط مبارزه، ناگهان صحنه ای دیدم که باعث شد چشمام گرد بشه. یوکو شمشیر دست گرفته بود و تیغه اونو به سمت دنکی گرفته بود. یوکو مبارزه بلد نبود؛ و فقط بدون تسلط شمشیرشو به سمت دنکی به اینور و اونور حرکت می داد. چرا؟ لنتی، برای محافظت از من؟ فکر نمی کنم اونقدر لیاقتشو داشته باشم که... دارم چه غلطی می کنم که خواهرم مجبور شده برای کمک به من شمشیر به دست بگیره؟ یه سرباز یا صد سرباز چه فرقی داره؛ همشونو نابود می کنم و نجاتش می دم! اره، توی همین فکرا بودم که سوزش دردناکی رو پشت کتفم حس کردم و فهمیدم تیر خوردم. خب که چی؟ یه تیر که نمی تونه جلوی منو بگیره! انقدر هول کرده بودم که درست فکر نمی کردم و احتمال ندادم که تیر، سمی باشه. بعد چند دقیقه، حس کردم پاهام اونقدری که باید روون حرکت نمی کنن، و دیدم داره تار میشه. ولی انقدر داغ مبارزه بودم که اهمیت ندادم. کم کم این وضعیت بدتر شد و دیگه چشمام رسما داشت تار می دید و بدنم سنگین شده بود. نمی تونستم وا بدم، یوکو... فکرم هم درست کار نمی کرد. درهمین حین یه صدای آشنا شنیدم: - برید کنار، کشتنش با منه. یوکا جلو اومد و نگاهی به دنکی کرد. دنکی هم اجازه داد و همه سربازا کشیدن کنار. شمشیرشو درآورد و اومد جلو. نمی دونم اون خیلی سنگین مبارزه می کرد، انگار که بخواد تلافی گذشته رو کامل سرم دربیاره؛ یا من زیادی ضعیف شده بودم. ولی بهرحال، خوشحال بودم از اومدنش. یوکو تا وقتی که یوکا باشه، در امنیت خواهد بود. اما، نکنه این پسر خریت بکنه و بخواد جلوی چشم همه از من دفاع کنه؟ اون موقع لو میره! جونش به خطر میوفته و بعد از من کسی نیست از یوکو مراقبت کنه! اوه پسره احمق، اخه تو اینجا چیکار می کنی؟ باید هرجور شده جلوی این اتفاق رو می گرفتم. با آخرین توانی که درونم مونده بود مبارزه می کردم. توی ذهنم فقط یک چیز بود و حس می کردم اگه کسی توی چشمام نگاه کنه، می تونه از توی نگاهم فریاد توی ذهنمو بخونه که: احمق نباش یوکا. برو پسر! برو و خودت و خواهرتو نجات بده! همه انرژی مو توی دستام جمع کردم و با آخرین ذره توانم به پای چپش ضربه زدم. این آخرین زخمی بود که بهش می زدم، و حتی فرصت نداشتم بابت این زخم و همه زخمای دیگه ای که بهش زدم عذرخواهی کنم... دستام بی رمق شدن و چشمام دیگه نمی تونستن باز بمونن. یوکا از فرصت استفاده کرد و ضربه نهایی رو زد. از درون خوشحال شدم. دلم می خواست ازش تشکر کنم. همه جا تیره و تار شد و روی زمین افتادم. . . . درد داشتم. توی دنیای بعد از مرگ که نباید دردی می بود. صداهایی می شنیدم، گاه واضح، گاه ناواضح. تا اینکه یه جمله رو واضح شنیدم و تونستم چشمامو باز کنم. - کلاه گیسش به درد خودش می خوره. این چه موهای مشکی ایه. موهای من صدبرابر بهتر و قشنگ تره. خودش بود. پس اگه یوکا رو می دیدم، لابد هنوز زنده بودم. - چه عجب بیدار شدی خوش خواب. دوروز کامله که بیهوش بودی. تمام توانمو جمع کردم و از جا بلند شدم. یوکا غافلگیر شد و شونه هامو گرفت. - چته؟ - باید برم... یوکو... - حالش خوبه. - باید برم! - کر هم شدی؟ گفتم جاش خوبه. بگیر بخواب تا نزدمت! یجوری منو به زمین چسبوند که جدی دردم گرفت. شاید هم از عمد انقدر محکم این کارو کرده بود. منو به زیرزمین مخفی اورده بود؛ بخشی از همون راه مخفی داخل قصر که درحال حاضر جز من و یوکا کسی دربارش چیزی نمی دونست. - چجوری... چجوری... - چجوری زنده ای؟ - نه... - چجوری نمردی؟ - نه... - د لامصب جون بکن. چجوری چی؟ چند دقیقه مکث کردم که علارغم اینکه جون و توانی توی بدنم حس نمی کردم، بتونم صدامو یکم ببرم بالا. - چجوری منو آوردی اینجا؟ لو نرفتی که؟ چرا این ریسکو کردی احمق! ☕️ #Sakura | @Green_Text