و تو آهسته آهسته بلند میشوی، راه میافتی، میروی. و در این راه رفتن، دست و بالت بارها زخمی میشود، امّا آبدیده میشوی و میآموزی که از جادههای ناشناس نهراسی، از مقصد بیانتها نهراسی، از نرسیدن نهراسی. تنها بروی و بروی و بروی ...
حالا اگر فقط جای خالی دیگران بود، غصه ای نداشتم. آدم هر جور که بتواند، با جای خالی دیگران کنار میآید؛ امّا جای خودِ من خالی است و این جای خالی دیگر شوخی بردار نیست.
Haj Mehdi RasoliMehdi_Rasoli_Yekami_Harf_Bezan_128.mp3
زمان:
حجم:
3.7M
«🕯»
پاشو
اینجوری نده منو عذاب...
#فاطمیه
«خیلی چیزها هست که ما باید یادمان بماند. این عذابآور است»
کافکا در کرانه/هاروکی موراکامی