کوله باری از دلتنگی بر دوش داشت از این خانه به آن خانه میدوید و از آن کوله بار گرد های دلتنگی را برداشته و به خانه ها گرده‌افشانی میکرد نزدیک من آمد ، گفت من آمده ام پس چرا گریه نمیکنی؟ اسمش را پرسیدم میگفت شب هستم گفت هوی با تو ام چرا غمگین نیستی و گریه نمیکنی؟ به شهر شما سر نمیزنم؟ خندیدم و گفتم من شب هستم و او هم شب بود و شب نیز شب.

کاش میتونستم تمیزش کنم، اشغالاشو بردارم و بندازمشون بیرون، کاش میشد قفسه بزارم، کمد بسازم تا هر چیزیو سر جای خودش بزارم چی میشد میبردمش و محکم تکونش میدادم تا هر چی داره رو بندازه بیرون؟ کاش این ذهن نامنظم رو کمی مرتب میکردم.

دیگر آنکه اگر غمی داشتی فرق سر من اگر شادی بود کنج قلب تو

'!

انگار دنیام روی استوپ مونده دلم میخواد بعضی جاها رو بزنم جلو و بره مثل اون وقتایی که تو پلی لیستت انقد میزنی جلو تا به یه آهنگی که دوست داری برسی مثل اون وقتایی که انقد فیلم رو میزنی جلو تا برسه به جاهای خوبش؛ راستش خسته شدم از روز های تکراری اما نه میشه زد جلو نه میشه عوضش کرد، زندگیم توی کسالت آور ترین حالت ممکن استوپ کرده.

از جمله قوانین زندگی میشه به " اگه امروز خندیدی حالا وقتشه پاره شی" اشاره کرد

پشت دروازه‌ی چشمام یه چیزی با دستای مشت شدش مدام میزنه به در و دیوار که بیاد بیرون؛

_

شب است و مورچه ها دارند اندوه زمین را جابجا می کنند شب است و چهره ام بیش تر به جنگ رفته است تا به مادرم شب است و آنکه تاریکی را با هزاران میخ به آسمان کوبیده، انتقام چه چیزی را از ما می‌گیرد؟ ابرها دارند ماه را در آسمان خاک می کنند شب است و من باید این قصه را از جایی شروع کنم

تو بالشتی که پُر از پَر پرنده هاست خواب پرواز محاله؛

_