_

وقتی زیاد اهمیت بدی بین تموم ادمای دورش گم میشی انقد گم که دیگه اثری ازت نمیمونه، میدونی چرا؟ آدما با اهمیت زیاد و مهربونی هار میشن، لیاقت مهربون بودن تورو ندارن، چون تو همیشه هستی و اهمیت میدی، هروقت که دلشون بخواد دارنت و میدونی کلا وقتی که راحت بدست بیارنت واسشون یه ادم دم دستی میشی که فقط موقع تفریح و خوشی میخوانت و بقیه مواقع اصلا انگار تویی وجود نداره براشون.

لطف کنید بنده رو از دست نجات دهنده، نجات بدید که بدترین آسیب رو همیشه بهم زده و میزنه

احساس میکنم که دچار دوگانگی شدم. از یه طرف خستم و دلم نمیخواد که دیگه ادامه بدم و از طرف دیگه‌ای دو دستی زندگی رو سفت چسبیدم. یه لحظه خوشحالم و میخندم به زندگی نگرشم مثبته، به لحظه نکشیده همه چی تاریک میشه و میخوام بمیرم. از یه طرف دلم میخواد تنها باشم و از طرف دیگه‌ای از همیشه تنها بودنم ناراضیم. از یه طرف میخوام با دوستام وقت بگذرونم و دایره ی ادمای دورمو بیشتر کنم، از یه طرف حوصله ی شلوغی ندارم. از یه طرف دلم میخواد برم بیرون و از طرف دیگه‌ای از داخل اجتماع بودن متنفرم. دیگه اصلاً نمیدونم تکلیفم چیه و چی میخوام، نمی‌دونم خوبم یا فقط دارم بدتر میشم.

_

عادت ندارم درد دلم را به هرکسی بگویم، پس خاکش می‌کنم زیر چهره خندانم تا همه فکر کنند، نه دردی دارم و نه قلبی؛ -چارلی چاپلین.

حال بدمون اونقدری برای بقیه اهمیت داشت که یه پیاز، وسط ظرف میوه.

MOOD⇲

یه اصطلاح فرانسوی هست به اسم ابلوموفیسم برا کسایی به کار میره که از خستگی و بی‌حالی، درموندگی و بی حسی نسبت به زندگی پناه میبرن به خواب و دیدن فیلم و سریال و آهنگ گوش دادن و حتی گیم!

‏«بعضی وقتا خودت یکیو بزرگ می‌کنی، آدمش می‌کنی، گنده‌ش می‌کنی، بعد دیگه خودتم زورت بهش نمی‌رسه.»

شینِ شمع بِ برف سینِ سم میمِ مرگ نونِ نون دالِ درد زِ زلف رِ رفت سهم من از الفباست.

زود باش بگو... -هیچ