گاهی صدای ناله‌های کودکی را از اعماق کمدم می‌شنوم؛ همان کمدی که زمانی پوستر قهرمانانش را روی آن چسبانده بود و الان با آثار مشت‌هایش مضین شده، صدایش مبهم است اما دلیل ناله‌هایش را خوب می‌دانم، می‌ترسد، می‌ترسد از بزرگ شدن و من شدن..

-

یه افسانه هست که میگه: اگه رنگ چشمات روشنه یعنی تو گذشته زندگی راحت و بی‌دردسر داشتی و اگه رنگ چشمات تیره‌ست یعنی گذشته‌ی سختی داشتی؛!

چقدر دنیا، هیچ است و ما برای هیچ، چه‌ها که نکردیم!

«@HHEECH»

از خدا که پنهون نیست ولی از شما نامردا پنهون بمونه بهتره..

نوشته بود: اگه شخص موردِ اعتمادت "هیچوقت ولت نمی‌کرد، تو دوچرخه سواری یاد نمی‌گرفتی!" خواستم بهت یادآوری کنم که الانم همینه به فال نیک بگیر

شدیدا احساس میکنم که دارم از پرتگاه میفتم پایین و به زور با دستام یه جا رو گرفتم که نیفتم، زندگی هم بالاسرم ایستاده و داره پاهاشو روی دستام فشار میده.

جایی که برادر به برادر نکند رحم بیگانه برای تو برادر شدنی نیست

همه ی ما دونفریم. بعضی وقتا اونقد تنها شدیم که تموم حرفامونو نه به آینه، نه به در و دیوار فقط به خودمون زدیم. اونقد حرفای خودمونو شنیدیم که همیشه وقتی تو ذهنمون چیزیو مرور میکنیم، یه صدایی تو سرمون میگه "خسته نشدی؟ " و تازه جنگ درونیمون شروع میشه، جنگِ خودمون با خودمون. همه ی ما دو نفریم.

من خوبم. خوبم، مثل اون بچه‌ای که وسط شلوغی دست مامانشو ول کرده و حالا بین کلی آدم گم شده. ولی همش می‌خنده، چون هروقت سرشو اورد بالا، مامانشو دیده هربار میره سمتش ولی وقتی صداش میزنه "مامان" چهره‌ی یه آدم غریبه رو می‌بینه. من خوبم.

-