آرزوی من همسایگی حرم شماست... #آیهـ

السلام‌علےالحسين وعلےعلۍأبن‌الحسين وعلےأولادالحسين وعلےاصحاب‌الحسين✨ #امام_حسین_من⁦♥️⁩

- نوڪـر به اسم و رسم خویش بی‌علاقه است بر سنگ‌قبرِما بنویسید یاحُسـین🖤

📢 هر روز #یک_صفحه_قرآن بخوانیم 🔹 امروز؛ صفحه چهل و هشت قرآن کریم سوره مبارکه البقرة ✏️ توصیه مهم حضرت آیت‌الله خامنه‌ای: هر روز حتماً قرآن بخوانید حتّی روزی نیم صفحه، روزی یک صفحه بخوانید، امّا ترک نشود. در دنیای اسلام هیچ کس نباید پیدا بشود که یک روز بر او بگذرد و آیاتی از قرآن را تلاوت نکند.

📢 هر روز #یک_صفحه_قرآن بخوانیم 🔹 صفحه چهل و هشت قرآن کریم، سوره مبارکه البقرة با صدای عبدالباسط محمدعبدالصمد بشنوید. ✏️ توصیه مهم حضرت آیت‌الله خامنه‌ای: هر روز حتماً یک صفحه قرآن بخوانید.

و دیگر هیچ... #آیهـ

کلام امیرالمومنین(علیه السلام)؛ 🌱 اگر به انـچه می خاستی نرسیدی؛ از آنچه هستی نگران مباش؛ نهـــج‌البلاغـــه، حکمت 69

﷽ " پینہ‌؎گناھ ! " #قسمت‌ششم #محمد نگاه متعجبم بالا اومد و روی چهرهٔ آشنا و خشنش نشست! این اینجا چیکار می‌کرد؟ یعنی قرار نبود اینجا هم دست از سرم برداره؟ نگاه و پوزخندش عمیق‌تر شد. اومد داخل و خیره به من گفت: این آدم، یه خیانت‌کار ِ پَسته! اسمشم آرشه، ذاتشم آرشه! یه جاسوس کثیف... ایستادم که عباس هم سردرگم بلند شد. دست‌هام از حرص مشت شدن و نفس‌هام و ضربان قلبم تند! کمی جلوتر رفتم. + تو اینجا چیکار می‌کنی؟ با خنده جواب داد: جرمم به اندازه‌ی تو سنگین و آبروبرنده نیست، آقاآرش! مقابلم ایستاد و خیلی آروم، طوری که فقط خودم و خودش بشنویم، شمرده شمرده ادامه داد: گفته بودم که مثل سایه دنبالتم؛ انگار یادت رفته به من میگن شبح! موجودی که تا وقتی زنده‌ای و ازش می‌ترسی، دست از سرت برنمی‌داره. اوکی؟ یه لحظه کنترلم رو از دست دادم که خیز برداشتم سمتش! یقه‌اش رو گرفتم و محکم کوبیدمش به دیوار... عباس با تعجب اومد سمت‌مون و سعی کرد ازش جدام کنه، اما اون لحظه همه‌ی قدرتم توی دست‌هام بود و عباس موفق نبود! از لای دندون‌های چفت‌شده‌ام گفتم: ببین عوضی! من نه از تو می‌ترسم، نه از اون بالادستی‌های عوضی‌تر از خودت! الانم اگه اینجام و توی این شرایط، واسه اینه که خطا کردم، واسه این عذاب لعنتیه که تا آخر عمرم باهام می‌مونه! درضمن، بهتره تو هم یادت باشه می‌تونم دودمان‌تون رو جوری به باد بدم، که نفهمید از کجا خوردید! پس پا رو دُمم نذار، که بد می‌بینی! هم تو، هم اون رئیس روئسای بی‌شرفت... یقه‌اش رو با هولی که بهش دادم رها کردم و گفتم: اوکی؟ نفس‌نفس زنان، با اخمی که غلیظ‌تر شده بود بهش خیره بودم. بخاطر بالا رفتن تن صدام، چند نفری جلوی در جمع شده بودن که حالا عباس داشت پراکنده‌شون می‌کرد. همه‌ی تایمی که یه نفس حرف می‌زدم، شبح با پوزخند مات و همیشگی‌اش بهم نگاه می‌کرد و حتی حالا هم هیچ تغییری توی ظاهر خونسرد و بی‌تفاوتش به وجود نیومده بود! بالاخره جلو اومد و با نگاهی به سر تا پام، دستی به شونه‌ام کشید که باعث شد عصبی و با شدت دستش رو پس بزنم. + دست کثیفت رو به من نزن! پوزخندش عمیق‌تر شد. - اگه الان نگرفتمت زیر مشت و لگد فقط بخاطر اینه که بهم گفتن بهت رحم کنم. وگرنه مادر نزاییده کسی با شبح این‌جوری حرف بزنه و زنده و سالم بمونه! البته، از شهامت و جسارتی که هنوز برات مونده هم خوشم اومد. پوزخند عصبی‌ای زدم. + ترست رو ننداز گردن اون عوضی‌ها، وقتی خودت می‌ترسی از اینکه اینجا جفتک بندازی و غلط زیادی کنی! حرصش گرفت. وقتی دید کسی حواسش نیست، میخی که توی دستش پنهون کرده بود رو روی پهلوم کشید! - یادته؟ با این حرکت و جمله، زخم جوش خورده‌ام به شدت تیر کشید که باعث شد چهره‌ام جمع بشه و ناخواسته کمی سمتش خم بشم! دست دیگه‌اش روی کتف زخمی‌ام نشست و با همون لبخند مضحک گوشت تنم رو توی مشت قدرتمندش فشرد! لب گزیدم و ناله‌ام رو توی گلو خفه کردم. با نفسی که از درد تند شده بود و با همون اخم غلیظ زل زدم به صورتش که لبخندش کش اومد. داشت از درد کشیدنم لذت می‌برد و دست‌بردار نبود! انگار مطمئن بود این یادآوری اون‌قدر عذابم رو زیاد می‌کنه که تنم به رعشه بیفته و زخم‌های کهنه‌ام تازه بشه! بالاخره دستاش رو برداشت. چینی به پیشونیش داد و با گذاشتن میخ توی جیبش، تن صداش پایین اومد. - حواست باشه دفعه‌ی بعدی انقدر آروم باهات حرف نمی‌زنم! می‌دونی که، من فقط دفعه‌ی اول تذکر میدم، اگه تکرار بشه میشه ماجرای سه‌سال پیش که فکر نکنم هنوز اثراتش از بدن و ذهنت بیرون رفته باشه! مگه نه آقای آرش‌خان، یا بهتره بگم... آقای همکار؟ بدون اینکه منتظر جوابم بمونه، بی‌حرف دیگه‌ای بیرون رفت. درد دستم رو سمت پهلوم برد و باعث شد روی تخت بشینم. عباس اومد داخل و کنارم نشست. دستم رو که روی پهلوم دید گفت: چته؟ نفس عمیقی کشیدم و دستم رو برداشتم. + هیچی! با چشم‌های ریز شده مشکوک نگاهم کرد. - ما رو سیاه نکن، ما خودمون زغال فروشیم! حواسم بود یه چیزی توی دستش قایم کرد، من که رفتم کشیدش روی پهلوت! بی‌حرف و بی‌تفاوت بهش نگاه می‌کردم که عصبی شد و گفت: دِ خب چرا نمیگی چه مرگته؟ داری دق می‌کنی لامصب! قبل از اینکه جوابی بدم، یه سرباز اومد جلوی در و صدا زد: شریفی، بیا بیرون! آروم ایستادم و رفتم طرفش، دستام رو جلوش گرفتم که دستبند زد. یه لحظه نگاهم چرخید سمت عباس که همچنان عصبی بود و با بهم ریختن موهاش سعی داشت خودش رو آروم کنه. با اشارهٔ سرباز، رفتیم سمت در خروجی بند... بعد از عبور از یه راهروی باریک، سرباز جلوی یه در دیگه ایستاد و بازش کرد. دستش رو دراز کرد که اول من رفتم داخل و اونم پشت سرم اومد، سرم رو که بلند کردم نگاهم به علی خورد! تعجب رو از چهره‌ام خوند. لبخندی زد و بلند شد.

کمی جلوتر رفتم و مردونه بغلم کرد. - آقامحمد چطوره؟ از شنیدن لفظ «آقامحمد»، لبخند تلخی روی لبم نشست. ازش جدا شدم و گفتم: بد نیستم. چرا اومدی اینجا؟ اتفاقی افتاده؟ دستش رو روی کمرم گذاشت و بعد از اینکه نشستم اونم مقابلم نشست. - حتماً باید اتفاقی بیفته که بیام دیدن رفیقم؟ اَبروهام بالا پرید و سمتش خم شدم. + جان؟ درست شنیدم؟ رفیق؟ سکوت و نگاه خیره‌اش رو که دیدم، دوباره به صندلی تکیه دادم و پوزخند ریز و ماتی زدم. + تا اونجا که یادمه، گفتی دیگه رفاقتی بین‌مون نمونده علی‌آقا! با نفسی عمیق دستی به موهاش کشید و بعد از مکثی، نگاهش روی صورتم برگشت. - محمد من اون لحظه خیلی عصبی بودم! تمام تصوراتم ازت بهم ریخته بود. توقع داشتی چطوری باهات رفتار کنم؟ چشم‌هام رو کمی ریز کردم. + صحیح! بعد چی شده الان یهو مهربون شدی؟ جدی‌تر ادامه دادم: علی من از ترحم متنفرم! متوجه‌ای؟ با حرص لب زد: ترحم چیه محمد؟ من همچین آدمی‌ام؟ چشمام رو محکم روی هم فشردم و گفتم: علی لطفاً کارت رو بگو و برو! با نگاهی دقیق وارسی‌ام کرد. - چیزی شده؟ کلا کلافه‌ای! انگار دنبال بهانه‌ای به من بپری. بی‌حوصله دستی به چشمام کشیدم. + فکر می‌کنم طبیعی باشه! اَبروهاش رو بالا انداخت. - اون کلافگی منظورم نیست. انگار یه چیزیت شده، ولی نمی‌خوای به من بگی و دوست نداری متوجه بشم! سرش رو جلوتر آورد و آروم پرسید: اینجا اذیتت می‌کنن؟ چرا انقدر باهوش بود؟ نمی‌دونستم این باهوش بودنش از خوش‌شانسی‌ام بود یا بدشانسی، اما به هر حال گفتم: دلیلی نداره بخوان اذیتم کنن! دوباره خیرگی نگاهش توی چشم‌هام نشست که به اجبار نگاهم رو ازش گرفتم؛ اما خیلی‌زود دستش زیر چونه‌ام نشست و سرم رو چرخوند طرف خودش.. - وقتی چشم‌هات این‌جوری دودو می‌زنه، وقتی صدات گرفته و بَمه، وقتی از نگاه کردن به چشم‌هام فرار می‌کنی، وقتی حالت اینه، یعنی درد داری! پس لطفاً سعی نکن اینو از منی که پزشکم و رفیق چندین و چند ساله‌ات، پنهان کنی و در واقع یه احمق فرضم کنی! دست‌های بسته‌ام رو با نفس عمیقی توی هم گره کردم و نگاهم رو ازش گرفتم. + بگو داروهام رو بهم بدن. - فقط کتفت درد می‌کنه؟ + توی داروهام مسکن هست. - می‌دونم، میگم مشکل دیگه‌ای نداری؟ اگه لازم باشه، خودم اجازه‌اش رو می‌گیرم و معاینه‌ات می‌کنم. نگاهم دوباره روی صورتش نشست. + رفتی خونه‌مون؟ چند لحظه توی سکوت نگاهم کرد و بعد، سر تکون داد و گفت: آره، یه سری لباس و وسیله برات آوردم. گفتن با داروهات بهت تحویل میدن. سری به تأیید تکون دادم. + حال‌شون خوب بود؟ - خودت چی فکر می‌کنی؟ لبخند تلخی زدم. + آیه چطور بود؟ - ندیدمش، فکر کنم توی خونه خواب بود یا داشت بازی می‌کرد. ولی راحیل می‌گفت یکی دوبار که به عطیه‌خانم زنگ زده، صدای آیه رو شنیده که خیلی بی‌قراری می‌کرده و بهونهٔ تو رو می‌گرفته. ناخودآگاه گفتم: دلم تنگ شده براش! - می‌خوای صحبت کنم، اگه اجازه دادن بیان ملاقاتت؟ نگاهم روی دستبند توی دست‌هام نشست. دست‌هام رو روی پاهام گذاشتم و سرم رو بالا انداختم. + نمی‌خوام با این وضع ببیننم! - هر طور راحتی... ~ آقا وقت تمومه! ایستادم که علی هم بلند شد. بازم اون پیش‌قدم شد و بغلم کرد. + مراقب خانواده‌ام باش! دستش نوازش‌وار روی کمرم کشیده شد. - خیالت راحت، حواس‌مون بهشون هست. تو هم قول بده مراقب خودت باشی! ازش جدا شدم و آروم گفتم: ممنون که اومدی. لبخندی روی لب‌هاش نقش بست. - وظیفه‌ام بود! اگه کاری داشتی، باهام تماس بگیر. سری به تأیید تکون دادم و بعد از خداحافظی، با سرباز بیرون رفتیم... #سعید با داوود توی نمازخونه نشسته بودیم که پرسید: برام عجیبه همین جلسه‌ی اول دادگاه، قاضی دستور داد محمد منتقل بشه زندان! یعنی انقدر به همه‌چیز مطمئن بود؟ نفس عمیقی کشیدم و شونه‌ای بالا انداختم. + آقای‌کاظمی تازه‌کار نیست! به نظر من، شاید می‌خواد این‌جوری یه دستی بزنه، یا یه تلنگر! چینی به پیشونیش داد. - یعنی چی؟ به کی تلنگر بزنه؟ محمد؟ سری به تأیید تکون دادم. + قطعاً محمد تنها نبوده و قاضی هم خوب این رو می‌دونه! اما وقتی با مقاومت سفت و سخت محمد و مهم‌تر از اون، اسناد و مدارک ارائه شده روبه‌رو شد، ترجیح داد حکم بده که محمد به زندان منتقل بشه تا شاید این‌جوری اونایی که ساپورتش کردن یا تحت‌فشار قرارش دادن، بیان سراغش! و البته، احتمال این رو هم داد که محمد توی زندان با شرایط جدیدی که تجربه می‌کنه، به خودش بیاد و حقیقت رو بگه! ~ وقتی خودش اعتراف کرده و تمام شواهد هم بر علیه‌شه، حقیقت کاملا واضحه سعیدجان! صدای فرشید نگاه‌مون رو چرخوند طرفش، دست‌به‌سینه جلو اومد و نشست کنارم، خواست ادامه بده که داوود بلند شد و رو به من گفت: من یه سر میرم خونه، زود میام. فعلا!