و چگونه بـاور کنم ، اولین و آخرین دیدارِمان را ..

آمدی جانم به قربانت ؛ ولی بی‌جان چرا ؟! ..💔

روضه‌ی شبای فاطمیه ، زیلوهای آبیِ حسینیه .. خداحافظ (:💔

آدم‌هایی که امروز پیکر آقا رو دیدن ، دیگه ترسِ دیدن هیچ‌چیز رو ندارن .. چون دیگه ما هم می‌تونیم بگیم که عزیزی فدای اسلام کردیم و کسی که عزیزترین داشته‌ش رو از دست داده مثل کسی هست که قلبی نداره و هنوز زنده‌ست ؛ و چنین شخصی ، دیگه ترس از چیزی یا کسی نداره .. چون اون خودش می‌تونه برای گرفتن انتقام اون عزیز ، ترسناک‌ترین آدمِ دنیا بشه🫡.. - به خودت بگیر خائن وطن‌فروش .

فریادِ این روزهای ما ، از سکوتِ سحرِ 10اسفندماه ، خیلی‌خیلی بدتره !

؛ و حالا اینجا و این‌بار ، برای یک‌بار دیگه و در جایی غیر از روضه‌ی ابی‌عبدلله ، میشه گفت ما را به سخت‌جانیِ خود این گمان نبود💔(:

؛

تو رفته ای و من از زنده ماندنم خجلم کجا گذاشته ای رفته ای عزیز دلم ..💔

اللهم‌انّانانعلم‌منهم‌الّاخیرا ..💔

-

. بسم‌الله... دلنوشته‌ی " لاله‌ی‌سبز"🥀 ' لحظاتِ تشییعِ رهبرشهید انقلاب ' راوی و کـٰاتِب : خانومِ‌مُدرِك . پیش از اینها فکر می‌کردم تنها در روضه‌ی قتلگاه حضرت ابی‌عبدلله است که سخت‌جانیِ‌مان را متصور نمی‌شدیم و از سوز دل‌مان زار می‌زدیم ؛ اما امروز آقاجان ، نماز جماعتِ بدون شما ، دل من را بیشتر به درد آورد .. نبودید که ببینید چه حالی داشتیم وقتی پیکر مطهرتان‌ را پیچیده در آن تابوتِ سبز دیدیم ؛ البته اشتباه گفتم نه؟! خودتان همیشه می‌گفتید که شهدا زنده‌ و " عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون‌ " اند . شهادت شما ، هوش و حواس‌مان را پَرانده . دیگر بعد دیدن آن تابوت ، نه زبانم می‌چرخد از شهادت‌تان بگوید و نه قلمم توان نوشتن کلمات ثقیل و جمله‌بندی‌های ادبی و سنگین را دارد .. بی‌تعارف بگویم آقا ؛ شکستیم . مانند جسم‌تان ، روحِ ما پرواز کرد به‌کنارِ خودتان . روح‌مان را تا آسمان‌ها به همراه خودتان بُردید‌ . چه ولوله‌ای می‌کردند مَردم ؛ میان هبوطِ جمعیت مردم ، من نقطه‌ی سیاهی بودم از دوست‌داران شما . شبستان‌ تا شبستان جمعیت بود . انگار آسمان دهان باز کرده بود و هرچه آدم بود ، برای تشییعتان آمده بود . خودتان شاهد هستید آقای‌من .. کم نگذاشتیم برای تشییعتان . آمده بودیم برای جبران تمام آن نبودن‌هایمان ، برای غربت‌تان ، برای تنهایی‌تان . این دو روز از کوچه‌به‌کوچه‌ی تهران اشک می‌ریخت . از لشکری ، کشوردوست ، آزادی و جمهوری آه بلند می‌شد . خیابان‌های منتهی به بیت ، که همیشه مالامال از جمعیتی بود که شوق دیدارتان را داشتند ، دیگر آن شوق و شعف را نداشت .. دیگر تنها ما ماندیم و غربتی که هیچ‌گاه به سراغ تهران نیامده بود و حالا تهرانی‌ها .. دیگر تهرانی‌ها ندارند دست بلندشده‌ی پدری را که هرازچندگاهی در دیدارهای عمومی نصیب‌مان می‌شد و ما زیر لب قربان‌صدقه‌تان می‌رفتیم . ببخش که زودتر وجودتان را درک نکردیم که اگر می‌کردیم روز و شب به دور سرتان می‌گشتیم . حلال‌مان کنید و سلام مارا به ضامن‌آهو برسانید .. دلتنگیم آقا (:💔 . پ.ن : خیلی پراکنده‌گویی کردم .. حقیقتا نمی‌دونستم اصلا از کجا شروع کنم . هر چیزی که تو این چندوقت دیده بودم رو روایت کردم . این روایات از روز تشییع هم‌چنان ادامه داره .. .