—

یک شب بیا به خلوتِ این همنشین ِدرد تا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کرد

بنظرم تعریف کردن از آدم‌ها به مراتب اون‌ها رو زیباتر از همیشه می‌کنه و ای کاش می‌شد نوشت که «چقدر زیباست.»

بود معلومم که این دنیا نمی آید به من از نبودِ چاره آخر من به دنیا آمدم اسیر

-

می‌گفت خونه با آدماش جون می‌گیره، می‌گفت روح هر خونه‌ای شبیه آدم‌هاشه؛ اگه بخندن، دیوارا گرم میشن، اگه حرف بزنن، صداش می‌مونه تو راه‌پله‌ها، اگه عاشق باشن، نور عصرها قشنگ‌تر می‌تابه. ولی خونه‌ی ما؛ خونه‌ی ما مدت‌هاست نفس نمی‌کشه، دیواراش نه صدا نگه می‌دارن، نه خاطره. انگار هرچی جون و روح بوده روزی که دلِ آدماش خسته شد، آروم جمع کرد و رفت. گاهی فکر می‌کنم اگه یه نفر فقط یه‌بار از ته دل بخنده، اگه یه چراغ بی‌بهونه روشن شه، اگه بوی چایِ دارچینِ تازه‌دم تو راهرو پخش شه، شاید این خونه هم دوباره یادش بیاد یه روز زنده بوده. اما فعلا شبیه یه پیکر سرد افتاده وسط کوچه‌خاطراته. منم هر بار که پام می‌رسه دم در، یاد عطر بارون‌خورده‌ی گلای پونه می‌افتم؛ یاد اون روزایی که خونه فقط یه سقف نبود چهار تا دیوار نبود. یه دلِ بزرگ بود که برا همه‌مون می‌زد. خونه‌ی تو چی؟