حافظ کجای کاری ، فالت غلط درآمد گفتی غمت سر آید ، این عمر من سر آمد..

صبور شدم، اما در عوض چراغی در وجودم خاموش شد که دوست داشتم تا ابد روشن بماند.

شب که می‌رسید، قلابِ غم گلویش را پاره می‌کرد گیرش می‌انداخت تا خفه شود.

‌همه چيز التيام خواهد يافت بدنت بهبود می‌يابد، قلبت شفا می‌گيرد، زخم‌ها خوب می‌شوند، ذهن ترميم می‌شود، و روح برمی‌‌‌گردد، شادمانی باز خواهد گشت، چرا که هیچ چیز هميشگی نيست .

می‌خندیم در جایی که قبلا گریسته بودیم .

«فَإِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ» خُدا بخواهد غیرممکن هم ممکن می‌شود.