شانه ات را دیر آوردی سرم را باد برد خشت خشت و آجر آجر، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد از غزل هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت های روشن و شعله ورم را باد برد با همین نیمه، همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه ی عاشقترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد حامد عسکری

- برمیگردم ..

برای سوخته‌دل بستر و مزار یکی‌ست تمشک ترش لب و تُنگ زهرمار یکی‌ست تفاوتی نکند اشک و بغض و هق‌هق ما مسیر چشمه و سیلاب و آبشار یکی‌ست هنوز گرده‌ی سهراب سرخ مثل عقیق هنوز رسم پدرسوز روزگار یکی‌ست هنوز طعنه به جان می‌خرد زلیخا و هنوز بر در کنعان امیدوار یکی‌ست هزار بار دلم سوخت در غمی مبهم دلیل سوختنش هر هزار بار یکی‌ست حرام باشد اگر بی وضو بغل گیرم که قوس پیکره‌ی برنو و دوتار یکی‌ست شبی ترنج به بر می‌کشد شبی حلاج شکایت از که کنیم ای رفیق! دار یکی‌ست دو مصرع‌اند، دو ابرو، شکسته نستعلیق میان هر غزلی بیت شاهکار یکی‌ست به دست آنکه نوازش شدیم تیغ افتاد دلیل خون‌جگریِ من و انار یکی‌ست به دشنه‌کاریِ قلبم برس! ادامه بده! خدای هر دوی ما انتهای کار یکی‌ست حامد عسکری

گیرم که به هر حال مرا برده‌ای از یاد  گیرم که زمان، خاطره‌ها را به فنا داد گیرم نه تو گفتی؛ نه شنیدی؛ نه تو بودی.. آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد  با آن همه دلبستگی و عشق چه کردی  یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد  یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی  یک ذره دلت تنگ نشد خانه‌ات آباد  این بود جواب من دل خسته‌ی عاشق  شیرین رقیبان شده‌ای از لج فرهاد باشد گله‌ای نیست خدا پشت و پناهت  احوال خودت خوب دمت گرم دلت شاد - محمدرضا نظری

- ای از من بی‌خبر ..

- دور از رویت دور از صدایت شادی نایاب است؛ با این با تو بیگانه ماندن رودم تالاب است ..

نهايتا دل به جایی می‌رسد كه دو راه بيشتر ندارد: يا بايد خون شود يا سنگ..

دل من خون شد و دل او خبر ندارد..

رفیقم کجایی..

یه درد عمیقو یه تیزیه تیغو یه قلب مریضو یه آه غلیظو یه دنیا محالو تو سینم گذاشتی رفیقم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من تو بی من کجایی