یک عدد گاو رو مشاهده می‌کنید.

راهرو مدرسه.

زنگ سلامت.

بدون کپشن.

کتاب " انسان در جست وُ جوی معنا " از ویکتور فرانکل رو شروع کردم. علاوه بر جنبه‌ی تاریخی که برمی‌گرده به تجربیات خود آقای فرانکل زمان جنگ جهانی دوم جنبه‌ی روان شناسی هم داره. این مرد که روان پزشک وُ عصب شناس بود، تو اردوگاه کار اجباری پدر وُ مادر وُ همسر وُ برادرش رو از دست داد و تنها خودش وُ خواهرش موندن. این کتاب رو نوشت تا به بقیه توضیح بده چجوری معنای زندگی رو پیدا کرده وُ پیدا کنن. اون هم مثل نیچه معتقد بود " کسی که چرایی زندگی‌اش را بیابد، چگونگی‌اش را نیز خواهد یافت " از چند نفر که شنیدم گفتن محتوای این کتاب یکم سنگینه و دقیقاا به همین خاطر می‌خوام بخونمش، چون علاوه بر اینکه واقعیته، به حقیقت های بیشتری راجب آدما می‌رسم.

اگر که دل خوش است، می خوشگوار است وگرنه غم با شراب زهرمار است : )

ممنونم بابت نشستن پای حرفام 🤍.

قسم به همین شب، که غم آدما رو رنگ پریده می‌کنه. پتوم خیلی هم قشنگه، مامانم میگه زشته، بهم می‌خنده. ولی گفته بودم وقتی ناراحتم نگاه بقیه برام مهم نیست ؟

برای خستگی من، برای خستگی تو.. پ.ن: فقط این حق غم امشبُ ادا میکنه.

" يا مَن هُوَ أقرَبُ إلَيَّ مِن حَبلِ الوَريد " همیشه می‌خونم، اما تا حالا باورش کردم؟ مشکل از خودمونه که نمی‌بینیم.