و اینایی که گفتم صرفا چون شبه نیست. فقط حرف نبود. هر لحظه هر ثانیه دارم با خودم می‌جنگم. فقط با به زبون آوردنش هیچی حل نمیشه پس دهنمو می‌بندم و تو ذهنم با خودم کلنجار میرم. اما دیگه نمیتونم.

جواب زنده بودنم مرگ نبود ؛ جون شما بود ؟ :)

وای فاتحه بخونین ؛)

~

شب چرا می‌کُشد مرا ؟🚶🏻‍♂.

همیشه به این فکر میکنم که این پیامی رو که من از وجودم نوشتم وُ گذاشتم اینجا چند نفر به جای سین زدن ، خوندنش ؟

داشتم به این فکر میکردم که تنها یادگاری که برا خودش بود رو داد به من ؛ لمس غیر مستقیم دستاش ؟ آره آره :)))))))))))))))))))

حس میکنم زیادی به همه چی فکر میکنم و جزئیات خفم میکنه ، این خیلی بده.

وقتی تهش همه مون فقط یه تیکه پارچه سفید میتونیم با خودمون ببریم زیر خاک ، چرا خسیس بازی دربیاریم وُ حسرت بکاریم ؟؟؟ واقعا یکی بهم جواب بده ، از آدمای کِنِس بدم میاد.

من چنان گریه میکنم که خدا بغل کند مگر مرا ..

؛