✍️ برش‌هایی از کتاب #حوالی_اقیانوس فصل اول: سراب بخش دوم: ما و مستضعفین؛ از ساخت خانه تا ساخت زندگی 3️⃣ 🔸 رویکرد سوم، برنامه‌ریزی مشارکتی جهت حل (شبه)مسائل محلی است. ایده‌ی این راهبرد، حل مسائل محلی به‌دست خود مردم بوده و بر پایه‌ی مشارکت اجتماعی استوار است. ظرفیت گروه‌های مردمی محلی در بسیاری از مناطق کشور باعث شد که شناسایی و توانمندسازی این گروه‌ها برای تحلیل و برنامه‌ریزی جامع و مستمر در منطقه، جهت پایداری طرح‌های پیشرفت منطقه‌ای و محرومیت‌زدایی، به‌عنوان یک الگوی جدید مطرح شود. 🔹 باورمندان به این راهبرد معتقدند که اگر ما در کل ایران نهادهای مردمی محلی داشته باشیم که بتوانند مسائل منطقه‌‌ی خود را تحلیل کرده، برنامه‌ریزی کنند و با دولت از طرفی و با عامه‌ی مردم از طرف دیگر تعامل داشته باشند، این راهبرد منجر به آبادی نقاط مختلف ایران و در نهایت قوی‌شدن کل ایران خواهد شد. ❗️اما آیا غیر از سه رویکرد پیشین، رویکرد دیگری وجود دارد؟ آنچه در گفتمان جدید این کتاب مطرح می‌شود، به‌دنبال ارتقا یا تحول گفتمان‌های پیشین است. آنچه اهمیت دارد نقش‌آفرینی آحاد مردم در تحقق فرصت‌ها و مزیت‌های ملی است. ادامه دارد... 📌 عضویت در کانال نویسنده: https://eitaa.com/Makran_Iran 📌 سفارش نسخه چاپی کتاب: https://eitaa.com/ali_VATANdoost 📌 خرید نسخه الکترونیکی کتاب: https://taaghche.com/book/228303

✍️ برش‌هایی از کتاب #حوالی_اقیانوس فصل اول: سراب بخش دوم: ما و مستضعفین؛ از ساخت خانه تا ساخت زندگی 4️⃣ 🔸 گفتمان جدید، انسان‌محور است نه مسئله‌محور. ما نهایتاً به‌ دنبال خودآگاهی انسان هستیم؛ به دنبال هویت‌یابی انسان، نقش‌آفرینی انسان، تحریک اراده‌ی انسان در این جهان برای ایجاد تحول. 🔹 گفتمان جدید معتقد است ما متولی حل شبه‌مسائل روزمره‌ی همه‌ی مردم نیستیم؛ اما متولی حل مسئله‌ی معنا در زندگی آن‌ها هستیم. انسانی که خود را بازیابد، خود با مشکلاتش دست‌و‌پنجه نرم می‌کند. این خودآگاهی، هویت‌یابی و اراده‌ به تحول، زمانی برای انسان رخ می‌دهد که چشم‌اندازی داشته باشد و برای تحقق آن چشم‌انداز برای خود نقشی مولد متصور باشد. وظیفه‌ی ما تصویرپردازی آن چشم‌انداز و تعریف آن نقش مولد برای آحاد مردم است. 🔸 چشم‌انداز و نقش مولد مردم در نسبت با ایران معنادار می‌شود؛ به بیان دیگر، این راهبرد برون‌زا و کل‌نگر است؛ دغدغه‌ی کل ایران را دارد و به‌دنبال هضم نقطه‌ای منابع نیست. این رؤیاپردازی بلند، انگیزه‌ی مردم را تحریک می‌کند؛ کمااینکه اگر ایده‌ی انقلاب اسلامی، ایده‌ای جهانی نبود و اگر رؤیای ظهور حضرت حجت (عج) و تحقق عدالت در گستره‌ی جغرافیای جهان نبود، ما گروه‌های به‌اصطلاح جهادی، این‌چنین شوق تغییر و تحول نداشتیم. 🔹 این حس نقش‌آفرینی مولد است که ما را به حرکت وا می‌دارد و در این راه، ما خود می‌دانیم و تعامل با ده‌ها مسئله ریز و درشتمان، ما خود می‌دانیم و همراه کردن خانواده‌ی‌ خود! 🔸 آنکه انگیزه کار بزرگی دارد، شبه‌مسائل جزئی و پراکنده برای او کوچک جلوه می‌کند. یک بازیکن حرفه‌ای کمتر درگیر حواشی داخل و خارج زمین می‌شود. ✅ جهت‌دهی مردم منطقه به سمت کاری و نقشی بزرگ، عینی و ملی برای خلق منابع جدید که نام آن پیشرفت یا توسعه است، بدیلی برای جذب و هضم منابع روبه‌پایان ایران برای حل ده‌ها شبه‌مسئله خرد، جزئی و پراکنده محلی است که نام آن هرچه هست، پیشرفت یا توسعه نیست... ادامه دارد... 📌 عضویت در کانال نویسنده: https://eitaa.com/Makran_Iran 📌 سفارش نسخه چاپی کتاب: https://eitaa.com/ali_VATANdoost 📌 خرید نسخه الکترونیکی کتاب: https://taaghche.com/book/228303

#بازتاب_رسانه‌ای 🔰شنونده گفتگوی مدیر تحقیق و توسعه «شرکت دانش‌بنیان رویش نوین نصیر ایرانیان» از برنامه رادیویی شب آفتابی در شبکه رادیو اقتصاد باشید. 🔸معرفی مأموریت‌ها و پروژه‌های شرکت رویش نوین در عرصه توسعه و پیشرفت منطقه‌ای 🔻این گفتگو را از اینجا بشنوید. 🔻 تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۴ https://eitaa.com/Makran_Iran

#یادداشت ❗️بزرگ‌راهِ جنوب یا آزادراهِ شمال؟! 🔰 پرده اول: سیاست‌های کلی توسعه دریامحور با تمرکز بر سواحل جنوبی و بالاخص سواحل مکران ابلاغ شده است. روی کاغذ و در کلام اکثر مسئولین کشور اهمیت توسعه اقتصادی سواحل جنوبی و رشد جمعیت آن مشاهده می‌شود؛ حتی انتقال پایتخت اقتصادی و سیاسی ایران به سواحل جنوبی در سطح کشور مطرح می‌شود. 🔻جنوب، انتخاب بخش رسمی و نخبگانی کشور است. 🔰 پرده دوم: موج مهاجرت اصفهانی‌ها، یزدی‌ها و حتی مردم سواحل جنوبی به سواحل شمالی روز به روز تقویت می‌شود. این در حالی است که سالیان سال است تهران، شمال را بلعیده است. محله‌های خاص و لهجه خاص مردم غیرشمالی در شمال مشاهده می‌شود. 🔺شمال، انتخاب بخش غیررسمی و عمومی ایران است. 🔰 پرده سوم: ➖ طول خط سواحل جنوبی: 2900 کیلومتر ➖ طول خط سواحل شمالی: 780 کیلومتر ⭕️ شهرستان‌های ساحلی با بیشترین مساحت: 1️⃣ جاسك: 10,701 كیلومترمربع (ساحل جنوبی) 2️⃣ بندرعباس: 10,076 كیلومترمربع (ساحل جنوبی) 3️⃣ چابهار: 9,499 كیلومترمربع (ساحل جنوبی) 4️⃣ كنارک: 8,814 كیلومترمربع (ساحل جنوبی) 5️⃣ دشتی: 4,906 كیلومترمربع (ساحل جنوبی) ⭕️ شهرستان‌های ساحلی با بیشترین تراکم جمعیتی (واحد: نفر در هر کیلومتر مربع) 1️⃣ رشت: 780 (ساحل شمالی) 2️⃣ فریدونکنار: 620 (ساحل شمالی) 3️⃣ بابلسر: 510 (ساحل شمالی) 4️⃣ بندرانزلی: 460 (ساحل شمالی) 5️⃣ لاهیجان: 400 (ساحل شمالی) ⭕️ شهرستان‌های ساحلی با کمترین تراکم جمعیتی (زیر 10 نفر در هر کیلومتر مربع) 1️⃣ جاسک (ساحل جنوبی) 2️⃣ کنارک (ساحل جنوبی) 3️⃣ هندیجان (ساحل جنوبی) 4️⃣ دشتی (ساحل جنوبی) 5️⃣ سیریک (ساحل جنوبی) ❗️هر منطقه‌ای ظرفی دارد و هر ظرفی، اندازه‌ای. بلایی که بر سر تهران و اصفهان آمد این بود که بیش از اندازه ظرف این مناطق، درونشان جمعیت و اقتصاد ریخته شد. مردم و حتی نخبگانی که نگاه مثبتی برای مهاجرت به شمال دارند بدانند که شمال در بلندمدت و حتی‌ میان‌مدت جای توسعه ندارد؛ حتی شاید در کوتاه‌مدت (نمونه‌اش بحران انباشت زباله و کیفیت آب شرب در شمال). ❗️بله مهاجرت به شمال گزینه‌ای جذاب برای «زندگی‌کردن و نفس کشیدن» است و حال و هوای خوبی برای چند سال زندگی دارد اما بخش عمده‌ای از مشکلات امروز مناطق مرکزی کشور، ناشی از کوته‌نگری‌های دیروز است. روند فعلی مهاجرت به شمال اگر متوقف نشود، بحران‌ها و ضررهای آن کمتر از چند دهه دیگر گریبان سه دسته را می‌گیرد: 1. مردم بومی شمال 2. فرزندان مردم مهاجر 3. منافع ملی و عمومی مردم ایران چرا که شمال را نیز مانند مرکز سرشار از بحران می‌کنیم و کماکان از اندازه ظرف سواحل جنوبی برای توسعه ایران و حل مشکلات اقتصادی و محیط‌زیستی غافل می‌مانیم؛ حرکت به سمت سواحل جنوبی برای ایران و مردم ایران یک انتخاب نیست، یک ضرورت است؛ فقط با دیرتر انتخاب کردن آن، آینده خود و فرزندانمان را دود می‌کنیم... ❗️هزینه آزادراه شمال، بیشتر از بزرگراه جنوب هست و خواهد بود. ✍️ یادگاری از یک شمالیِ ساکنِ اصفهانِ طالبِ جنوب RooyeshNovin.org مکرانو | رویش نوین ایران

✍️ برش‌هایی از کتاب #حوالی_اقیانوس فصل اول: سراب بخش سوم: مروارید گم‌شده پیشرفت 1️⃣ 🔸 چرا ما توان ایجاد مسئله‌ی انسانی، عمومی و ملی در مردم مناطق محلی را نداریم؟ چون ما و به‌طور کلی جامعه‌ی ایران گوهر کم‌یابی را گم کرده است. آن گوهر کم‌یاب چیست؟ گفتمان پیشرفت منطقه‌ای در ایران از اواسط دهه‌ی 1390 قوت گرفت؛ اما شکل‌گیری آن برمی‌گردد به ابتدای انقلاب اسلامی و تأسیس جهاد سازندگی؛ در عین حال باید توجه داشت که وضع فعلی ایران یک تفاوت عمده با وضع دوران فعالیت جهاد دارد. در زمان فعالیت جهاد، آن گوهر کم‌یاب که واقعاً در کل جهان نایاب شده بود، در ایران کشف شد: «سیاست» در معنای اصیل خود. در آن تاریخ، دو منبع تولید سیاست در ایران وجود داشت که توسط جهاد در سراسر کشور پمپاژ می‌شد: انقلاب اسلامی ایران و جنگ مقدس. این دو فرصت سیاسی، جامعه را به حرکت یا تفکر وامی‌داشت؛ آحاد مردم را، نه یک قشر خاص. هر یک از آحاد مردم در این فرصت، نقش خود را پیدا می‌کرد و مشارکت می‌کرد. جهادگران به‌نوعی و مردم مناطق محروم به‌نوعی دیگر. اما سیاست چیست که این‌چنین انسان را احیا می‌کند و به حرکت وا می‌دارد؟! ادامه دارد... 📌 عضویت در کانال نویسنده: https://eitaa.com/Makran_Iran 📌 سفارش نسخه چاپی کتاب: https://eitaa.com/ali_VATANdoost 📌 خرید نسخه الکترونیکی کتاب: https://taaghche.com/book/228303

📌 کلیپ راه‌اندازی اولین مدرسه پیشرفت و نوآوری منطقه‌ای (مپنو) 🔰 مپنو، مدل مدنظر شرکت دانش‌بنیان رویش نوین برای توسعه اقتصاد دانش‌بنیان در سواحل مکران و تربیت و تأمین نیروی انسانی ماهر و کارآفرین است. مکرانو | رویش نوین ایران

✍️ برش‌هایی از کتاب #حوالی_اقیانوس فصل اول: سراب بخش دوم: مروارید گم‌شده پیشرفت 2️⃣ 🔸 وقتی سیاست در ایران زنده است و آحاد مردم، روایت ایران و رؤیای آن را فهم می‌کنند، حضور جهادگران در مناطق محروم و دعوت ایشان به مشارکت، برای مردم معنادار است. معنای نقش‌آفرینی، معنای فرصت قهرمان‌شدن در یک داستان. وقتی سیاست زنده است، آن‌گاه مرحوم عظیمی هوشمندانه فرصت مشارکت را درک می‌کند که عامل اصلی پیشرفت منطقه در راستای پیشرفت ایران، به‌ همت واداشتن مردم است. آن‌گاه می‌تواند به یک روستایی بگوید که «چرا یک روستا را آباد کنی، بیا انقلاب اسلامی را پیش ببر، مستضعفان را نجات بده». آن‌گاه می‌تواند از مردم بخواهد همت کنند؛ همت‌کردن مردم همان عزم و اراده‌ای است که در یادداشت قبل بیان شد؛ همان بالاکشیدن انسان. آنچه می‌تواند این معنا را و این داستان را بسازد، سیاست است. سیاست، زنده نگه‌داشتن مسئله‌ی انسانی است در دنیای آکنده از شبه‌مسائلِ شبه‌انسانی. به مسئله‌ی فلسطین توجه کنیم؛ چگونه این مسئله مرز بین انسان و شبه‌انسان را ترسیم می‌کند. این مسئله، اراده‌ها را تحریک می‌کند. ملت‌های محور مقاومت، اگر نگوییم پیشرفته حداقل در حال پیشرفت هستند؛ زیرا شرافت انسانی در آنجا احیا شده و یا حداقل در حال احیا است. الگوی پیشرفت ما در مناطق مقاومت اثرگذارتر بوده است تا مناطق محروم خودمان. زیرا تمام دغدغه‌ی ما برای ملت‌های مقاومت، خدمت‌رسانی و رفاه ایشان نبوده؛ بلکه احیای مردم، ایستاده نگه‌داشتن انسان‌ها و همت و اراده‌کردن ایشان است؛ آن‌گاه به قدری حس سیاست‌زدایی حتی در نیروهای متعهد ایران زیاد شده است که با دیدن مردم یمن و غزه احساس هویت انسانی می‌کنیم؛ اما با کنش‌گری در قلب شرافت انسانی جهان یعنی ایران، در کشوری که سیاست را در جهان معاصر احیا کرد، این معنا در ما ایجاد نمی‌شود! وضع فعلی مقوله پیشرفت و سیاست‌زدایی از آن در ایران این‌گونه است: «مشارکت یک قشر خاص (نیروهای متعهد) برای حل شبه‌مسائل آحاد مردم» این راهبرد منجر به حرکت آحاد مردم نخواهد شد. این‌گونه نمی‌توان در «اقیانوس ملت ایران» موج ایجاد کرد. ادامه دارد... 📌 عضویت در کانال نویسنده: https://eitaa.com/Makran_Iran 📌 سفارش نسخه چاپی کتاب: https://eitaa.com/ali_VATANdoost 📌 خرید نسخه الکترونیکی کتاب: https://taaghche.com/book/228303

✍️ شهادت 175 عزیز دانش‌آموز و معلم مدرسه میناب در سواحل مکران در کنار سایر جنایات آمریکایی-صهیونی از جمله حمله به شناورها و لنج‌ها، غمی سنگین بر دل مردم ساحل‌نشین نشانده است که جای تسلیت و دعای صبر و سکینه برای آنها دارد. گرمایِ داغِ اکنون مکران، نمی‌تواند آینده روشن این منطقه را از بین ببرد. منطقه مکران، امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت راهبردی برای ایران و حتی دشمنان ما دارد. در شرایط کنونی، ظرفیت‌های خارج از تنگه هرمز می‌تواند بخشی از نیازهای اقتصادی کشور را پاسخ دهد و مسیر تازه‌ای برای تجارت، واردات و تقویت اقتصاد ملی بگشاید. در آینده نزدیک و پس از اخراج نیروهای بیگانه از منطقه نیز، دوره‌ای نو از اقتدار، آرامش و توسعه ایران آغاز خواهد شد و ما برای آن روز و ساختن مکرانِ ایران آماده هستیم. در آن روز، مکران دروازه اتصال جهان به ایرانِ مقتدر و قوی خواهد بود... ان‌شاالله https://eitaa.com/Makran_Iran

❗️❗️❗️بازنشر از جنگ 12 روزه در خرداد 1404 👇👇👇

🔰جنگ امری نیست که به تخصص ما مربوط باشد. یعنی مردمی که 8 سال در دفاع مقدس جنگیدند، نظامی نبودند و به صورت تخصصی و حرفه‌‌ای نمی‌جنگیدند. این ضرورت و نیاز است که تعیین می‌کند انسان در میدان جنگ چه کاری باید انجام دهد. چه بسا فرد استعداد غایی کاری را داشته باشد ولی ضرورت و نیاز ایجاب کند که به کاری دیگر بپردازد. (یکی از بزرگ‌ترین قهرمانان این عرصه حضرت عباس (ع) است؛ کسی بیش از او استعداد و توان و انتظار کاری را نمی‌کشید که ضرورت و نیاز و امر ولی او را از آنچه سالیان سال انتظارش را می‌کشید بازدارد و به کار دیگری وادارد.) 🔰این مقدمه از این جهت عرض شد که چگونگی نقش‌آفرینی ما ربطی به تخصص ما ندارد و هر نوع سازماندهی و بسیجی که شکل بگیرد و نوعی مبارزه در این جنگ باشد، ما می‌توانیم در آن حضور پیدا کنیم ولو آنکه در تخصص و حرفه ما نباشد. اما اکنون که چنین سازماندهی و بسیجی وجود ندارد، حرف این است که خودمان باید نیروهای مردمی را سازماندهی و بسیج کنیم. اما سؤال اینجاست که در چه کاری و چگونه؟ https://eitaa.com/Makran_Iran

🔰 باید همه ما مقداری بلند بلند فکر کنیم و سناریوهای گوناگون بسیج و سازماندهی مردمی را در عرصه‌های گوناگون اقتصادی، نظامی، فرهنگی و ... مطرح کنیم. هر کس می‌تواند عرصه و الگوی مدنظر خود را مطرح کند و برای عملیاتی کردن آن گام بردارد. 🔰 نظر ما این است: ببینیم در محدوده امری که 14 سال بر زمین مانده است و روز موعود کارکرد آن فرا رسیده، یعنی امر مقاوم‌سازی اقتصاد چه کاری را چگونه می‌توانیم پی بگیریم؟ امری که اگر تا الان نه توسط دولت ها بلکه توسط نیروهای به اصطلاح انقلابی، ولایی و متعهد پیگیری شده بود، مقاوم‌تر از امروز بودیم و در روز موعود جنگ بی‌باک‌تر از امروز بودیم. چه کارهایی توسط ما اهالی پیشرفت منطقه‌ای قابل پیگیری است، بستر انجام آن و ایجاد لوازم امکانات آن وجود دارد و می‌توان حول آن مشارکت های مردمی و سازماندهی و بسیج عمومی ایجاد کرد؟ بنده وظیفه خود را در پیام های قبل به طور مختصر و در کتاب حوالی اقیانوس به طور مفصل بیان کرده‌ام. یعنی به نظرم راهبردی‌ترین و گلوگاهی‌ترین کاری که کماکان ما باید برای نجات اقتصاد ایران انجام دهیم و جنگ حاضر آن را ضروری‌تر و فوری‌تر نیز کرده است، سازماندهی و بسیج نیروهای پیشرفت‌منطقه‌ای در سواحل مکران است؛ اما فکر می‌کنم اگر وضعیت جنگ تصاعدی شود و یا حتی پیشبینی تصاعدی شدن را داشته باشیم، پیرو مقدمه‌ای که عرض کردم ضرورت و نیاز جنگ ما را به کارهایی با فوریت بالا بکشاند.‌ به عنوان مثال دو بحران جدی محتمل است: ❗️بحران انرژی (به ویژه بحران برق) ❗️و بحران غذا مردم و حتی نیروهای متعهد هنوز درگیر جنگ نشده‌اند و عیار مقاومت و صبر و تحمل ما برای خودمان مشخص نیست. مثلا آیا ما تحمل 1 هفته بی‌برقی را داریم؟ یا کمبود نان، گرانی گوشت و مرغ و ...؟ به همین جهت به نظر می‌رسد یکی از عرصه‌های موجود برای نقش‌آفرینی ما، مقاوم‌سازی بخش‌هایی از اقتصاد کشور است که نقطعه ضعف ماست، در معرض خطر قرار دارد و فراگیری و شدت و اثرگذاری آن برای عامه مردم بالاست. بنابراین می‌توانیم در حوزه ✅ تولید برق ✅ و تولید غذا یک حرکت جهادی را برای سازماندهی و بسیج عمومی آغاز کنیم. https://eitaa.com/Makran_Iran

⭕️ راهکارهای تقویت پدافند اقتصادی کشور با مشارکت مردم ✅ تولید غیرمتمرکز برق 🔰 اقتصاد مقاومتی یا مقاوم‌سازی اقتصاد برای چنین روزی بود و هست. اگر قبلا گفته می‌شد 1 سال تاخیر هم برای پیگیری این سیاست توسط نیروهای متعهد جایز نیست؛ الان گفته می‌شود 1 روز تأخیر هم جایز نیست! کشور درگیر جنگ شده و این را باید باور کرد! گفتیم یکی از کارهایی که در این حوزه از دست ما بر می آید، پیگیری امنیت غذا (جهش تولید کالاهای اساسی مانند گندم، گوشت، آذوقه دامی و ...) و پیگیری امنیت انرژی (با اولویت جهش تولید غیرمتمرکز برق) است. اما آنچه برای عامه مردم و حتی نخبگان و نیروهای متعهد مورد سؤال است چگونگی، روش یا راهکار مشارکت ایشان در جنگ کشور است؛ یعنی کاری بیش از چک کردن اخبار جنگ. در این یادداشت مقداری در این باره طرح موضوع می‌شود. 🔸 ابتدا درباره تولید غیرمتمرکز برق؛ کشور پیش از آغاز جنگ نیز به دلیل ناترازی شدید برق، قطعی‌های مکرر برق خانگی، ضررهای چندصد هزار میلیاردی در بخش‌های صنعتی و کشاورزی و نارضایتی عمومی، به دنبال افزایش تولید برق از طریق احداث مزارع خورشیدی بود. اکنون با توجه تمرکز تولید برق کشور در تعداد محدودی نیروگاه‌ و تهدیدات پیش رو، سیاست راه‌اندازی مزارع خورشیدی غیرمتمرکز در سراسر کشور یکی از بهترین راهکارهای مقاوم‌سازی و کاهش آسیب پذیری حوزه انرژی و به نوعی پدافند انرژی محسوب می‌شود. مزارع خورشیدی به معنای تجمیع نیروگاه های خورشیدی کوچک‌مقیاس خانگی (5 کیلوواتی) در قالب نیروگاه‌هایی در مقیاس حداقل 100 کیلووات به بالا است. 🔻ما در کشور 31 استان، حدود 500 شهرستان، 1500 شهر، 3000 دهستان و بیش از 30،000 روستای دارای سکنه داریم. 🔻 یک راهکار در زمینه تأمین امنیت برق کشور و کاهش آسیب پذیری آن، این است که به سرعت در 3 سطح استانی، شهرستانی و دهستانی یک یا چند نیروگاه‌ خورشیدی تجمیعی و مشارکتی جانمایی و احداث شود: 1. سطح استانی: نیروگاه‌های 100 مگاواتی 2. سطح شهرستانی: نیروگاه‌های 10 مگاواتی 3. سطح دهستانی: نیروگاه‌های 1 مگاواتی 🔸هدف: با فرض اینکه در همه مناطق کشور این طرح اجرایی نشود و به طور میانگین، می‌توان انتظار داشت که در مجموع حدود 10،000 مگاوات ظرفیت تولید برق کشور به صورت غیرمتمرکز تقویت شود. 🔸مدل مشارکت: تشکیل یک «شرکت‌پروژه» برای هر نیروگاه خورشیدی لازم است. مشارکت‌کنندگان و سهامداران این شرکت‌پروژه‌ها می‌توانند شامل گروه‌های زیر باشند: - گروه 1: بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران از طریق آورده نقدی - گروه 2: دهیاری‌ها و شهرداری‌ها از طریق تسهیلات سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور (قانون مصوب درآمدزایی) - گروه 3: جامعه هدف تسهیلات تکلیفی نهادهای حمایتی از طریق تخصیص تسهیلات به پروژه - گروه 4: عامه مردم از طریق آورده نقدی خرد 🔻نکته: هر چند بعد از تعیین این راهکار، مسئله اجرا و نحوه اجرای راهکار اهمیت بیشتری دارد، اما با توجه به اینکه تجربه احداث نیروگاه‌های خورشیدی تجمیعی و مشارکتی به صورت پراکنده در کشور وجود دارد و زیرساخت‌های حقوقی خوبی نیز جهت تشکیل شرکت‌پروژه‌ها، تأمین تسهیلات خرد و تأمین مالی جمعی ایجاد شده است، در صورت ایجاد یک عزم ملی و حتی استانی و منطقه‌ای بین مدیران دولتی، نخبگان و نیروهای متعهد مناطق، این راهکار قابل اجرا است. مهم این است که یک تیم حرفه‌ای غیر دولتی در هر منطقه (حداقل در سطح استان)، متولی پیگیری و پیاده‌سازی این راهکار شود. https://eitaa.com/Makran_Iran