دیگه جونندارم با زمینو زمان دربیوفتم
یا اینکه حتی دادبزنم... بهجاش نشستم
گوشهی تختم، به کنج دیوار زل میزنم؛ دست میندازم بالشتمو بجات بغل میکنم!
·🌚♥️·
بعضی از غم ها هم دقیقا مثل اون موریانه های توی کمد های چوبی قدیمی مامان بزرگان...
که دیده نمیشن و کسی بهشون اهمیت نمیده. گاهی فقط یه صدای محو ازشون میاد که دارن چوبا رو میخورن...
یه سری از غم ها هم همینجوریان؛
بهشون اهمیت نمیدی. اما یهو یه روز به خودت میای و میبینی از درون پوچ و متلاشیت کردن. خالی و دور انداختنی! 〈💙☁️〉
