جهانم تکه ایی تاریک بود. مملوء از درد و رنج های ساختگی و گذرا، گذرگاههای باتلاق مانند و مردابهایی از بافتههای منفی. به ابرسیاه اطرافم وارد شدی، گرد و غبار های ذهنم را تکاندی، بر وجودم بوسه ایی نشاندی و سپس، از کنجکاوی من برای شناخت دنیای تو استفاده کردی و گذرگاه های متفاوت زندگی را نشانم دادی.
دیگر جهان متشکل از تکه های سیاه نبود، جهان های متفاوت و مسیرها و اشک و لبخندهای متفاوت. به تو نگاه کردم که در کدام مسیر ایستاده ایی و تو؛ به گذرگاهی اشاره کردی که به سوی آسمان منتهی میشد. با خیال آسوده و با انتخابی مطمئن، به سمت آسمان رفتم، آسمانی که ظرف وجود مرا از عشق و محبت خود لبریز میکرد.
-فاطمه
