؛ من سوریه نبوده‌ام؛ هیچ کاسه‌ی آبی پشت سرم ریخته نشده، هیچ کس مرا به حضرت زینب (س) نسپرده، هیچ پلاک دوقسمتیِ کُدداری از گردنم آویزان نیست. هیچ‌ وقت پایم به سرزمین شام نرسیده است، سوار هواپیمای نظامی نشده‌ام و هیچ فرودگاهی را به مقصد دمشق پرواز نکرده‌ام. کوچه‌های باریک منتهی به حرم را با قدم‌های سنگین طی نکرده‌ام، من دستم به آن ضریحی که ستون‌ها احاطه‌اش کرده‌اند نرسیده است و پای ضریح عمه جانمان خون گریه نکرده‌ام. پوتین‌هایم ریف جنوبی حلب را قدم رو نرفته. فِرنچِ نظامی نپوشیده‌ام، کلاش دو خشابه دستم نگرفته‌ام و پشت هیچ بیسیمی نام ابو نرجس را فریاد نزده‌ام. موج هیچ کورنِتی مرا نگرفته است، و پایم از هیچ ترکشی لنگ نمی‌زند. با اسم رمز "یازهرا" به دل تکفیری‌ها نزده‌ایم، من روی تپه‌های خانطومان نبوده‌ام، آن تویوتایِ سفید پر از جنازه و مجروح را ندیده‌ام. قطع شدن دست و سر بچه‌هایمان را ندیده‌ام . با اولین پرواز ، کنار تابوت رفیق‌هایمان برنگشته‌ام. بقیه‌الله بستری نشده‌ام و هیچ دکتری بالای سرم گریه نکرده است. من سوریه نبوده‌ام، وصیتنامه‌ای میان قرآن نگذاشته‌ام، با هیچ وداعی دلم نلرزید. در هیچ قرارگاهی قرنطینه نشده‌ام، اسمم در هیچ لیست اعزامی نبوده است، پشت هیچ تیرباری احساس غرور نکرده‌ام و با صدای صوت خمپاره‌ای دلهره نگرفته‌ام. من شهادت را به چشم ندیده‌ام ، هرچه بود و ماند برایم ، حسرت بود . . داغی که مرهمی جز خون ندارد . تنها برایِ من ، هیچ ماند و هیچ و هیچ ..

اما بگذار یک چیز را برایت روشن کنم، اگر همین حواشی و دود و غبار را پس بزنیم؛ دیگر خون در گلویم فواره می‌زند و حالا وقت سرازیر شدن حقیقت است . . و کاش واژگان جرئت جولان در مِنهاج پیدا کنند . .

عا . . حتی الان که می‌خواهم بنویسم هم‌ نمی‌توانم. شاید نشود همه‌ی جنایت‌ها و داعشی بودن آن جماعت وحشی صفت را با کلمات بی‌گناه جلوه داد؛ خیلی چیز‌ها هست که می‌شود گفت: مثلاً از شهید محمد همتی‌، که وقتی شهید می‌شوند دخترشان به دنیا می‌آید تا شهید سجاد ذبیحی که تکه تکه‌شان کردند و شهید مصطفی علیخانی . . و شهید عباس کامرانی که ...؛ بگذریم، نمی‌توانم بگویم خیلی چیزها، خیلی حس‌ها، خیلی لحظات، مخصوصاً چیزهایی که از نزدیک شنیده‌ای و دیده‌ای سخت است نوشتنشان و دست آخر باید مصلحت را ترجیح دهی ؛ این اغتشاشات زاده‌ی دست حرام زاده‌هایِ داعشی‌ای است که این جنایت را در ایرانمان کردند.

و این واقعیت و لحظاتِ پروازِ شهدای امنیتِ ایران ما :)🇮🇷

هرچه دیدید از دهه هفتاد بود .. هنوز نوبت به هشتادی ها و نودی ها نرسید ..

هرچه پول درآورد کتاب خرید ، از او پرسیدند دنبال چه هستی ؟ گفت : دنبال خودم .

تولدتون مبارک امام حسین (ع) جونم🫀!

خیلی‌ها فکر می‌کنند پاسدار بودن فقط به شلوار شیش جیب و انگشتر سرخ عقیق و ریش نسبتاً بلند است؛ اما واقعیت این است که پاسدار بودن در شرافت و معرفت خلاصه می‌شود‌.

•صدای پایِ پاسداران وطنت را بشنو💙-