خنده‌ی دیگران گاهی آرام‌بخش نیست؛ بلکه صداهایی‌اند که نمی‌فهمیم چرا دورند. Other people’s laughter is not always comforting; sometimes it’s sounds we don’t understand why they are distant. 《Midnight Lilium》

خاموشی همیشه سکوت نیست؛ گاهی صداست که دیگران نمی‌توانند بشنوند. Silence is not always quiet; sometimes it is a voice that others cannot hear. 《Midnight Lilium》

ستاره‌ها تنها برای دیده شدن نمی‌درخشند؛ آن‌ها سکوت شب را روشن می‌کنند، حتی اگر کسی نگاه نکند. Stars don’t shine just to be seen; they illuminate the night’s silence, even if no one looks. 《Midnight Lilium》

باد همه چیز را با خود نمی‌برد؛ گاهی فقط نشان می‌دهد چه چیزی آماده است تا رها شود. The wind doesn’t carry everything away; sometimes it only shows what is ready to be released. 《Midnight Lilium》

سنگ‌ها سنگین‌اند، اما گاهی وزنشان از آنچه حمل می‌کنیم کمتر است؛ سختی درکشان، نه خودشان، ما را می‌آزارد. 《Midnight Lilium》

ساعت‌ها فقط زمان را نمی‌شمارند؛ گاهی نشان می‌دهند که چه قدر از خودمان فاصله گرفته‌ایم. 《Midnight Lilium》

بعضی خاطره‌ها پیر نمی‌شوند؛ فقط یاد می‌گیرند آرام‌تر درد بکشند. Some memories don’t grow old; they simply learn how to ache more quietly. 《Midnight Lilium》

دریا چیزی را از ساحل نمی‌دزدد؛ فقط آن‌چه سست ایستاده خودش را به موج می‌سپارد. The sea steals nothing from the shore; only what stands loosely surrenders itself to the waves. 《Midnight Lilium》