داشتم فکر میکردم هیچ دعوای سنگینی وجود نداره... اینو جدی میگم... وقتی دو طرف همو تا آخر قبول داشته باشن، شاید فقط قسمت به اصطلاح سنگین یک دعوا فقط یک ربع طول بکشه.و بعد بلافاصله به "اشکالی نداره... عیبی نداره... درکت میکنم... میفهمم عصبی بودی... آره منم عصبی بودم... درسته... عذرمیخوام" و حرف های قشنگ و محترمانه و پر محبت ختم میشه. اینا هیچی... حتی ممکنه دو طرف عذاب وجدان هم بگیرن که چرا با هم دعوا کردن اصلا! بارها پیش اومده که با صمیمی ترین رفیق هام دعوا داشته باشیم، اما حتی یک روز که هیچی بعضا حتی دو ساعت هم نگذشته حرف های همو میفهمیم و راحت از ناراحتی هامون حرف میزنیم.... چون "میخوایم" بفهمیم. واقعا هیچی ارزش اینو نداره که بخواید بکشونیدش تو یه دعوای برگشت ناپذیر و به طرف مقابل اجازه ی ابراز ندید🤷🏻‍♀چیزی که از دست میدید صد برابر ارزشش از چیزی که میخواستید با دعوا بدست بیارید بیشتره. اینو واقعا دیدم که میگم!

ببینیم تا هالووین چند تا چیز میز درست میکنم🤝

نتیجه: لبه هاشو حال نداشتم رنگ کنم

شاید همه ی مشکلاتمون از اونجایی شروع شد که فکر کردیم اونقدر خاص هستیم که یه تنه از پس مشکلاتی که برای حل کردنش آفریده نشدیم بربیایم..

یه لطفی بکنید و از اینجا بخونید...

معلومه که با تنفر قلبت آروم میگیره.. کافیه بلند بلند تکرار کنی «من ازش متنفرم!» و مثل آب روی آتیش عمل می‌کنه.. اما میدونی چه هزینه گزافی داره؟ تو قلبت رو.. عشقت رو.. زیر پا میذاری و نابودشون می‌کنی برای اینکه درد رو تحمل نکنی.. بدجنس میشی و زخم میزنی که آسیب نبینی.. اما اصلا چقدر ما توی این دنیا هستیم که اینطوری تباهش کنیم.؟ بزرگترین سرمایه انسان قلبشه.. اونه که مسیر رو بهت نشون میده و سر منشا حال خوبت میشه.. واقعا ارزشش رو داره..؟

اگه قرار نیست سایه برگرده و ستاره‌ی قلبم رو دوباره روشن کنه، خودم انجامش میدم...