_ دیروز یه متنی رو یه جا خوندم و بی نهایت برام زیبا بود.
وقتی میگم برایم اهنگ بفرستید و خوشحالم کنید، یعنی اگر اون اهنگ مرا واقعا به ذوق بیاورد، هر بار که اون اهنگو گوش بدم به یادت میوفتم، مهم نیست چند سال گذشته باشه یا چه اتفاقی افتاده باشه، اون اهنگ تا اخر عمر متعلق به توعه و تا اخر زندگی به یادم میمونه، پس افرادی که برایم اهنگ میفرستند صد هیچ از بقیه جلو ترن و جوری خودشونو در حافظه و قلب من جا میدهند و موندگار میشوند انگار که روی یک سنگ حکاکی کرده باشند، همین و بس.»
رفتم کتابهای مدرسمو گرفتم و منگنهشون کردم اینطوریم که چقدر زود گذشت و واقعا حس باحالیه با بوی تازه کتابا حال میکنم ولی انگاری آدم متوجه میشه که دیگه عین قبل نیست، انگاری دیگه عین قبل خوش رنگ طرحدار نیست، بیشتر عکس و نقاشی نیست، خشکتر و مطالبیه که به نظرم براشون زیادی دنیای زیبایی داشتم انگاری قراره وارد یه جای تاریک بشم، عجیبه، خیلی خیلی عجیب.
