مُحَلِّل
اکسیوس گزارش داد همزمان با فشار بنیامین نتانیاهو بر دونالد ترامپ برای ازسرگیری جنگ با ایران، رومن گ
همانطور که در سلسله پستهای فوق بررسی شد، آمریکا معتقد است که تداوم و افزایش فشار اقتصادی در قالب تحریم و محاصره همراه با پیوند زدن پیوستهای امنیتی، نظامی و رسانهای به آن، منجر به تضعیف حداکثری ایران شده و خلق یک ۱۸ و ۱۹ دی جدید(پیش یا در سالگرد آن)، با شدت، خشونت و گستره بیشتر، همان پاس گل دلخواه از زمین به هوا است که مسیر و سرنوشت یک تهاجم نظامی پرشدت را هموار میکند. این موارد منوط به نبود یک پنجره عملیاتی یا عدم دستور کار امنیتی رژیم است که در پست ریپلای شده توضیح داده شد. این موارد در هم تنیدهاند اما میتوان گفت با تاکتیک جدید آمریکاییها، اکنون متغیرهای امنیت داخلی بیش از هر زمان و مشابه هفتههای پیش از جنگ رمضان به امنیت نظامی و خارجی کشور وابسته اند. از این رو تلاش برای عادی انگاری فضا خطایی جبران ناپذیر است، همانگونه که با استدلال برگشت وضعیت به حالت طبیعی، تصمیم اشتباه بازگشایی دانشگاهها در بهمن ۴۰۴ اتخاذ شد. اتخاذ آرایش جنگی در همه عرصهها ضرورتی الزام آور است زیرا دشمن با اسلحهسازی از پدیدههای غیرنظامی، به دنبال مقدمات عملیات نظامی است.
@Muhallel
مُحَلِّل
پس از افزایش قیمت نفت، دو رخداد به وقوع پیوست: اول. دستور ترامپ به سنتکام جهت اجرای عملیاتهای محدو
در تاریخ ۱ آبان ماه، دونالد ترامپ طی دستوری به سنتکام، مجوز از سرگیری حملات محدود به مواضع نیروهای مسلح در جنوب، را صادر کرد. این تعرضات که غالباً در واکنش به شلیک لانچرهای پدافندی و آفندی ایران صورت میگیرد، چندین هدف را دنبال میکند. در این مدت اولویت ایران، حرکت در جهت مخالف هدف آمریکا، یعنی تلاش برای تداوم حملات به کشتیها در تنگه هرمز از یکسو و هدف قرار دادن برتری هوایی آمریکا استوار بوده است. همچنین با توجه به اینکه هدفیابی آمریکا ناظر به تضعیف سیستم نظامی در جنوب نیز صورت میگیرد، پاسخهای مستقیم اخیر نیز معطوف به سیستم پدافندی آمریکا گردیده است. به نظر میرسد زد و خوردهای جنوب قابلیت گسترش داشته و در صورتی که ما حملات خود را از جنبههای مختلف توسعه دهیم، این میتواند فرصتی برای در دست گرفتن نبض بازی توسط ما باشد.
@Muhallel
مُحَلِّل
پنج نقطه بهم پیوسته در غرب آسیا که نمادی از پرونده های کلان تر جاری هستند: خط زرد علی الطاهر ابوالظه
یکی از خطاها این است که به مفهوم امنیت زنجیرهای در منطقه غرب آسیا توجه نکنیم. امنیت زنجیرهای یعنی یک رخداد امنیتی در یک نقطه، آبشاری از پیامدهای امنیتی را به تناسب رخداد، برای هر بازیگر، در کل منطقه ایجاد خواهد کرد. امروز برای همگان روشن است که پیشرویهای ارتش رژیم صهیونیستی در غزه، لبنان و سوریه، چگونه باعث کاهش فاحش ضریب امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران و وقوع دو جنگ ظرف یک سال گردید. از این منظر، نگاه به مسئله جرف الصخر در چارچوب یک مسئله عراقی یا نهایتاً در چارچوب خلع سلاح مقاومت عراق از سوی آمریکا، خطایی نابخشودنی است. جرفالنصر به مثابه نماد و قله مقاومت عراق و در راس آن کتائب حزب الله قرار دارد. هرگونه حمله ارتش یا نیروهای امنیتی عراق به این شهر راهبردی، فارغ از پیامدهای فجیع برای خود عراق که میتواند منجر به درگیری داخلی گردد، تاثیر منفی بر امنیت ملی کشور ما خواهد داشت و گزینههای خطرناک روی میز ترامپ مانند یورش زمینی را تقویت خواهد کرد. زیدی به پشتوانه سیاسی، امنیتی و مالی چه کشور یا کشورهایی اینگونه میتازد و به شکل علنی در برابر همه قد علم میکند؟ در گذر از حمایتهای قبلی برخی در داخل، اگر پاسخ امارات(طحنون) و آمریکا(باراک) باشد، ما نیازمند بازی در چند پله بالاتر از میانجیگری هستیم و اتکای صرف به برخی سران آلوده اطار بی فایده است. همه میدانند شخصیت الزیدی چگونه است و وی چقدر در فن سیاست بی تجربه است اما تداوم رویه فعلی و اجازه هدایت وی، پیامدهای مثبتی نخواهد داشت.
@Muhallel
مُحَلِّل
یکی از خطاها این است که به مفهوم امنیت زنجیرهای در منطقه غرب آسیا توجه نکنیم. امنیت زنجیرهای یعنی
منابع عراقی ادعا کرده بودند که سردار قاآنی در ابتدای ورود خود به عراق گفته که اینبار تا مسئله جرف الصخر را حل نکند به تهران بازنخواهد گشت. سرانجام و پس از چندین جلسه فشرده میان فرماندهان مقاومت مانند ابوفدک، ابوحسین، حاج اسماعیل و ابوحسن از یکسو و فیاض و زیدی و تبادل پیام با برخی سران اطار، سرانجام مطابق تجمیع ادعاهای رسانهها، مقرر شد تا دو تیپ ۷۲ و ۷۹ حشدالشعبی(تیپ ۷۲ وابسته به لوا علی اکبر و ۷۹ وابسته به فیاض) با هماهنگی کتائب وارد بخشهایی از جرفالصخر شده، بخشی از کتائب باقی مانده و بخشی دیگر با انتخاب خود به منطقهای دیگر از عراق(گفته میشود القائم) بروند. همچنین لازم است تا دولت تضمین عدم بمباران نیروها از سوی آمریکا را بدهد. میتوان گفت که مسئله جرف النصر موقتا فروکش کرده اما حقیقت این است که مسائل اساسیتر هنوز باقی است. تحلیل این بود که اساس مسئله جرف الصخر فتنه ای طراحی شده از سوی آمریکا، امارات و سعودی با همراهی افرادی که قبلا سلاح خود را تحویل دادهاند! بود تا با تبدیل جرف الصخر به تلهای سیاسی و امنیتی برای کتائب، آن را وارد تقابل داخلی، بمباران خارجی و خلع سلاح سازند، اگر این تحلیل که مبنای تصمیمات بود را مبنا گیریم، میتوان گفت مقاومت توانست از این مقطع عبور کند با این حال، روشن است که نه آمریکا به چیزی کمتر از خلع سلاح کامل راضی خواهد بود و نه تداوم درگیریها با دولت در حوزه سلاح پایان میپذیرد و ما نیز در بحث محاصره همچنان چالش هایی خواهیم داشت. مسئله اساسی ما این نیست که سعودی، امارات یا آمریکا به دنبال خلع سلاح بوده و زیدی مهره آنها هست یا نه، بلکه مشکل اساسی از درون چارچوبی است که نفع خود را در خلع سلاح میدانند زیرا وجود یک یا دو گروه قدرتمند را به ضرر خود میبینند. جنگ منطقه ای آتی، محل فرصتهایی برای حل برخی از این چالش ها نیز میباشد.
@Muhallel