-
•پله•
برمیگردم، نگاه میکنم و میبینم این آدم هایی که روی پله هایِ سوم و چهارم و دهم و دوازدهم یا چهار راه هایِ پشت همِ زندگیم از من جدا شدن چقدر برام نا آشنان. چقدر عوض شدن. چقدر من عوض شدم چقدر جایگاهِ همه چیز در زندگی من تغییر کرده.
پارسال من تو رو داشتم.
پارسال یک جورِ دیگری فکر میکرد.
پارسال این نبود آن نبود.
شِش ماهِ پیش ما بیشتر بودیم.
هفت ماهِ پیش من میخندیدم.
پنج ماهِ پیش تو باز هم بودی.
ولی باز اگر دست ببرم سمت آسمون برای اینکه بگم شکرت کمه. کمه این شکرت گفتنا چون میدونم اینجا وایسادنم، رو این پله، اینجا چندین متر بعد از این چهار راهِ سختِ انتخاب، واسهی تدبیر اون بالا سَریه. که اگر خیلیا بودن هنوز من نبودم اینجا. با این حال، این حال هر چی که هست باهاش بیگانم ازش بیزارم. از تغییری که منو بِکشه تو گذشته، غرقم کنه، خستم کنه، نفرت دارم. از گذشته نه. گذشته قشنگه که اگه گاهی وقتی دست ببرم توش چیزایی پیدا میکنم که میتونم بغل بگیرمشون، جونِ دوباره بگیرم ولی انگار فکر به اینکه این روزا رفتن و گذشتن و تنهام گذاشتن، نبودشون شروعِ یه عذابه. رفتنشون. میدونی دیگه؟ رفتن چقدر سنگینه؟ این یه کلمه چقدر گرون برایِ دوپاها تموم میشه.
حالا من موندم اینجا جایی که نمیدونم میخوام التماست کنم خدا که برگردم عقب دوباره بسازم یا فقط برم و حتی نگاه نکنم به پشت سر.
چرا اینقدر زود بزرگ شدم؟ عوض شدم؟ هر بار پرسیدنِ این سوالا تنم و میلرزونه. اینقدر میلرزونه که میخوام دیگه فقط برم فقط هر چی که الان هستم رو دریابم. گور بابایِ هر چی که گذشت و رفت و تموم شد.
آهااای اوس کریم!
شکرت. من میرم ادامه میدم. تمومش میکنم یه کرمِ تو. فقط حکمتِ این فطرتی که برایِ ما گذاشتی چیه؟ اینقدر حقیر و ضعیف؟ حالا اصلا این به کنار حداقل مارو که آفریدی اونم اینطوری دیگه خاطره رو نمیآفریدی خب. بابا حکمتت و شکر.
-
#حانیهنویس #اندراحوالات
