شما ‌که چشم و چالِ مایی:)☘

چیه این بالاشهر واقعا؟ همش سربالایی، بابا رهامون کن، پایین شهر خودمون حداقل ادم بخواد ده دقیقه پیادوری کنه از نفس نمی‌افته. مرگ بر بالاشهر اصلا.

این که دل بی قرارِ عباس است؛ کارِ دل نیست، کار عباس است!

روح و جانم رو به این مداحی باختم.

حالا بعد از یه هفته خوشحال، یکمم غصه.

وقت‌هایی که سبزپوش مینوشتم انسان فاخر تری بودم، بیان احساسات در قالب یه متنِ خوشگل شسته رُفته. ولی نمیشه دیگه، نمیگنجه میدونی هادی؟ دیگه احساساتم اونجا، اونطوری نمیگُنجه. این احساس‌ها انگار خیلی واقعی ترن، دلم سبزپوش نمیخواد، دلم برای نوشتنشون تنگ شده‌ها، اما چیزی که باید نیست. جوابِ احوالم یه داد و بیدادِ واقعیه. یه دعوایِ حسابی یا چه میدونم، یه چیزی که حرفامو نبره تو چارچوبِ استعاره و آرایه، حرف زدنِ صاف و مستقیم نیاز دارم. همونطوری که هست و احساس میشه و داره بابام رو در میاره میخوام بگمش. ولی نمیشه هادی، نمیشه.

داریم باز به آخرِ ترم نزدیک میشیم، کار های بهم ریخته. ارائه ها و امتحاناتِ فشرده، مشغله های ذهنی. فقط روز‌های این یه ماه رو میشمرم که به تابستون برسم. که حانیه دوباره متولد بشه.

فکر های آخرِ شبی.

بچه ها جونا میدونستید دیروز روز جهانی گل هدیه دادن بود؟ واقعا تف به این روزگارِ کج رفتار.

دارم فکر میکنم که من واقعا یک انسانِ مرد ستیزم، حتی درباره آدم‌هایی که دوسشون دارم. وای.