ولی امشب داشتم فکر می‌کردم کاش یه تلفن داشت که با یه ماه قبل از خودش ارتباط برقرار میکرد، یا شاید یکسال بهتر باشه. بعد زنگ می‌زدم به خودم برای کارهایی که قراره در آینده بکنه فوش و هشدار میدادم.

آخ که اگر یه تلفن داشتم که سال پیش این موقع‌ها زنگ میخورد، آخ..

اره دقیقا درست میگین، بچه‌هامون برنگشتن. البته اگر بسیجی و انقلابی‌ها هم بچه‌های خانواده‌ای حساب بشن. می‌بینی؟ جایِ پیکرش رویِ فرش مونده، یعنی اینقدر سوخته که پیکر با فرش یکی شده. فیلم هست، عکس هست، از آدم‌های واقعی‌ای که وسط خیابون با قمه و چاقو و تبر تیکه تیکه شدن، با شاتگان شکاری متلاشی شدن... در واقع متلاشیشون کردن، یه سری به ظاهر معترض. سند هست ازش، سند واقعی! ولی خب ما از بخت بدمون هیچوقت بلد نبودیم و یاد هم نخواهیم گرفت که تو لاکِ آدم مظلوم‌ها پناه بگیریم و دروغ ببافیم. توی مراممون نیست انگاری  میدونی، مسئولیت همه چیز همیشه گردن ماست حتی اگر ما بیشتر کتک خورده باشیم : ) اره، ۲۴۲۷ تا از بچه‌هامون برنگشتن، با آمار دقیق، با اسم، با نشونی. نه عکس این دوهزار و خورده‌ای نفر، فیک بوده و عکس یه آدم زنده بوده که کسی دزدیده باشه، نه اسم و رسم کسی رو جای شهیدامون جا زدیم. بنظرم باز کردن چشم روی حقیقت دیگه اونقدرا هم سخت نیست، بحثِ خواستنه. دلت میخواد تو تیم آدم‌هایی وایسی که دروغ میگن، خودشون میکشن و خودشون عزاداری میکنن؟ آدم‌ زنده رو جای جاوید‌نام برات جا میزنن، غم و سوگ رو به زور بهت تزریق میکنن و هر کثافت کاری ای که خودشون کردن رو میندازن گردن ما؟ خب وایسا، از لجِ با جمهوری اسلامی وایسا. آدما اگر چشاشونو رو حقیقت ببندن، خب راحت تر زندگی میکنن قطعا، ولی آخرش کی ضرر میکنه؟ و مثل همیشه ما هم آدم خواب رو میتونیم بیدار کنیم ولی اونی که جلو چشماش رو با دست گرفته نه : )

بدبخت غرب زده

چرا خیلیم خوشمزس

🤣🤣🤣🤣

یک ساعت دیگه باید پاشم جمع کنم برم‌ دانشگاه، و چقدر دلم نمی‌خواد. چقدر دانشگاه رفتن در ماه‌رمضون ظلمه واقعا.

- خب استاد شما گفتین ده نمره، نمره عملی، ده نمره، نمره تئوری، نمره کلاسی با عملی حساب میشه؟ یا فاینال کجا حساب میشه؟.. + نه دیگه ببین این ده نمر..- × میشه سی نمره.

دلم میخواهد استاد اجازه دهد من همینجا بمیرم. نمیتوانم چشمانم را باز نگاه دارم حتی. مرگ بر دانشگاهِ هشت صبح.

[ یکسال یک احساس در قلب من ریشه کرد و من با خواستِ عاقلانه خودم، ساقه‌ش رو پیچیدم دور دستم و کشیدم تا از ریشه بِکنمش. و کندمش.. ولی اینقدر عمیق بود که بخش هایی از قلب‌هم باهاش کنده شد، و هرگز بازنخواهد گشت.. ]