یه وقت‌هایی به بچه‌های چهارراه نگاه میکنم و فکر میکنم یه روزی که قراره نباشه دوباره شب بیام و ببینمشون، اون شب چطوریه؟ ما اونجا شبیه خانواده شدیم. خیلیامون شاید همو نشناسیم و اسم هم رو هم ندونیم ولی باهم سلامعلیک داریم و از دیدن هم خوشحال میشیم و مثل همیشه که آدم وسط لحظه‌های خیلی خوب یادش میاد یه روزی دلش برای این لحظه تنگ میشه، چندین شبه که فکر میکنم من دلم برای این شب‌ها برای این آدم‌ها، این خانواده و این امید به زندگی تنگ میشه.

ببخشید که کم هستم.. نمیدونم، ولی یکم دیگه خودمو بکاوم و پیدا کنم، دوباره همون حانیه قدیمی میشم، شایدم حانیه بهتری شدم نمیدونم.. ولی خب از شمایانی که اینجایین ممنونم.

اینقدر مسکوت و دورافتاده شدم در ایتا که تقریبا کسی این ماهی خوشگلام رو ندید : ) البته، عب هم نداره، آقایِ امام‌علی دیدشون حتما.

وای همه این رنگا به فنا رفت باورم نمیشه : )

هر روزی که به خودم میگم‌ دیگه امروز درس میخونم:

*

i can't move on 🙁

دلم می‌خواد انقدر نقاشی بکشم که بمیرم. شاید اون دنیا نقاش ماهری شدم.

طبق قانون پاسکال هرچیزی که سطحش کم، فشارش ییشتر🦦 ✓ ذی روح @Ekhrajiha

دلیلم وقتی میگم با افتخار چادر بپوشید:

🦢\💘

بعد از مدت‌ها یکی از سریال‌های تلویزیون که خیلی دوسش داشتم و احتمالا دلم برای شخصیت‌هاش تنگ میشه. برای ایرج، برای کزازی، برای رویا و دوستش وا افغانستانی بود ولی اسمش رو یادم نمیاد و.. بله دچار افسردگی بعد از سریال شدم.