ما رفتیم عمارت کاظمی و دیدم درش بسته‌ست. یه بارم همین بلا با شمس‌العماره سرمون اومده بود. هی همه اطرافِ اونجارو نگاه کردیم ببینیم هیچ‌راهی برای ورود نداره که برخورد کردیم به یک درِ قدیمی انتهایِ کوچه و انتهایِ عمارت. فکر کردیم این قطعا بسته‌ست. هلش دادیم، دیدیم عه بازه :)

هی به ریحانه گفتم بیا بریم تو از این پلهه میریم بالا ولی گوش نداد بهم و نیومد بعد دیدیم یه آقاییه اکمد رفت تو عمارت ولی بهمون گفتن نمیشه شما بیاید باید نامه‌داشته باشید : ( ماهم با سرخوردگی تصمیم‌گرفتیم مقصدو عوض کنیم. ولی قبلش رفتیم توی پارک کوچیک قبل از عمارت، تاب خوردیم☝️🏻

کفش‌های درویشی بنده*

+ سفید کو؟ - گذاشتمش تو سیب‌زمینی‌ها..

آخرایِ نقاشی‌کشیدنمون که بود. چندتا آقایی مسن تُرک اومدن نشستن کنارمون و بلند‌بلند شروع کردن باهم ترکی حرف زدن. ماهم داشتیم همچنان به کارمون ادامه میدادیم تا اینکه تصمیم گرفتن گوشی‌هاشون رو دستشون بگیرن و با صدایِ بلند‌بلند ویدیو ببینن.. - احساس میکنم کنار بابام نشستم دارم نقاشی میکنم + خدا لعنتت کنه..

حُسن ختام دیروز، نگاهِ آقا بود از پُشت پنجره مترو بهم..

دیروز یه خواهر و برادر کوچیک تو مترو وقتی، ایستگاه میدون خراسون ایستادیم داشتن باهم حرف میزدن: - الان که مترو خلوت شد باید بریم × نمیدونم چرا اینطوریه - شاید مترو با ما مشکل داره

خودشون بلند شده بودن و جاشون خالی شده بود، حالا به جاشون نگاه می‌کردن می‌گفتن مترو خلوت شده.. یاد خودم افتادم روز‌هایی که ثمر کارهای خودم رو مینداختم گردنِ خدا و بهش میگفتم که شاید تو با من مشکل داری! : )

من همیشه خیلی به مکالماتِ مردم تو مکان‌های عمومی گوش میدم، قدیما از اینکار خیلی لذت می‌بردم، چون حرف زدنِ آدم‌ها جالب بود. ولی جدیدا آدم‌ها خیلی حرف مُفت میزنن، باید این عادت رو تَرک کنم تا آرامش روان داشته باشم.

میدونی، جدیدا به کشفیاتی رسیدم، مثل اینکه استایل، میکاپ، ظاهر آدم‌ها اصلا نشون‌دهنده شعور و شخصیت و تربیت آدم‌ها نیست. خیلی جدی جدیدا به این نتیجه رسیدم اکثریت جمعیت مترو سوارِ تهران، واقعا دگوری‌ان! سطح تفکر، سطح تحلیل، سطح شعور و ادب خانوادگی.. همه زیر خط فقره.