احساس میکنم دیروز سکته کردم که ادامشو نگفتم :)

شفی اومد خونمون فیلم‌ ساختیم دیگه : ) اینقدر تجربه جالب و شیرینی بود، وقتی انجامش می‌دادیم واقعا فکر نمی‌کردم که خروجی رو دوست داشته باشم، ولی خروجی بهتر از چیزی شد که‌ فکرشو می‌کردیم.

قابمون رو اینقدر دوست داشتم که خدا میدونه.

واقعا با امکانات ما و به عنوان اولین تجربه و تلاش چیز خوبی بود.

ضبط صبحمون که تموم شد مجبور شدیم یه تایمی صبر کنیم که هوا تاریک تر بشه که بخش دوم رو ضبط کنیم و توی این تایم مثل همیشه نشستیم و شروع کردیم حرف‌های عمیق عمیق زدن. این سوزن ته‌گردارو برای وصل کردن بادکنکا اورده بودیم ولی مثل وقتی که تلفن حرف میزنیم و حواسمون نیست پیکار می‌کنیم، اون دو ساعت حرف زدنمون، هر بلایی میشد سر این سوزنا آوردیم.

ولی همیشه حرف‌هامون راه‌گشاعه، انگار یه باب جدیدی توی مغزم باز میکنه، انگار دوباره برمی‌گردونه منو به همون دغدغه‌ها و حرف‌های بزرگ بزرگی که دوسشون دارم.

دوستی که از خودت بیشتر میدونه، واقعا نعمته.

قرار شد برای اینکه ضبط صبح و بعد‌ازظهرمون از لحاظ میزانسن تفاوتی نکنه جای چیزایی که تو قاب داشتیم رو، با ماژیک اکرولیک روی دوربین علامت بزنیم (امکاناتِ کم).

+ دست کشیدن روی خط‌های دوربین* - چی شد داره پاک میشه؟؟ + نه بابا خیلی سفته اصلاااا پاک نمیشه خیالت راحت. - عه خب پس خداروشکر.. +.. - اصلا پاک نمیشه؟

این خط این نشون، امروز اصفهان رو هم تعریف میکنم☝️🏻

چرا دارم شبیه چلوسا با نقاشی کردن برخورد میکنم؟