جَنگَلِ‌وَحشیِ‌بِکرِ‌مَنی.!

شبا ازون پوست کلفتم میام بیرون. حالا این منم. نازک، زخمی و غم‌آلود.

-

به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

‏یه‌وقتایی خودمو تنهای تنها میبینم، حس میکنم افسردگی همه وجودمو میخواد مال خودش کنه و من دارم با همه‌ی وجودم مقاومت میکنم، انقدری که یه صدایی درونم میگه رها کن، از پسش بر نمیای، سقوط کن.

چون که زیادی قشنگ بود :)

اون موقعی طرف بهت پیام میده و تو چند بار میخونی . . یه ویس کوتاه میده و تو بار ها بهش گوش میدی، و با یه زنگ از طرف اون کل روز حالت خوبه ؛ و شبا بجای خواب ترجیح میدی به اون فکر کنی، دقیقا همونجا بدون کار از وابستگی گذشته.!

نورِ خورشید نه ، ولی تو مثلِ ماه توی شبایِ تاریکی .

شب دوباره همانیم ؛ آزرده ، غمگین ، تنها و ترسیده از دنیا! حتّی اگر تمام روز ، در قوی‌ترین حالات ممکن یک انسان زیسته‌ باشیم .

دعوت نشدی ، نرو بهت نگفتن ، نپرس ازت نپرسیدن ، نظر نده دعوت های دیر ، قبول نکن بی توجهی دیدی ، حذف کن دروغ شنیدی ، خط بزن قدر خودتو بیشتر بدون...

همینقدر قشنگ:)