از قشنگ ترین احوالات اینه پای برهنه روی رمل راه بری و پشت بندش به خادمایی که با عشق به شهدا خدمت میکنن نگاه کنی . .خادمی پاسداری دانشگاه امام حسین.

-

اینجا هویزه است... باد روضه می‌خواند و خاک، سینه می‌زند؛ خاک اینجا سیراب از خون شهیدان است؛ داستان هویزه را تنها شنی های تانک می دانند. جایی که به جد میتونم بگم دل کندن ازش سخت بود و غمیگن سرِ مزار شهید علم الهدی نشسته بودم داشتم برای خودم کجایید ای شهیدان خدایی و زمزمه میکردم که دیدم چند نفر بالا سرم بود دیدم دارن نگاه کنن گفتم چیزی شده گفتم نه میشه ادامه بدید؟! برام سخت بود ولی جا باز کردم بشینن و ادامه دادم گریه هاشون هیچ وقت یادم نمیره بماند که بعدش چقدر اصرار به موندن بیشتر داشتن ولی یادمه اون چند نفرو چند بار دیگم تونستم ببینم.. اصن یه حس و حالی بود ورودی یه شهید زنجانی اونجا بود یه حسِ غریبی داشت اون شهید انگاری خیلی ساله میشناختیش . هرچقدم هویزه بگم الحق کم گفتم .

-

آخ از فکه ای که مکه‌ی من شد از کانال کمیل و ابراهیم هادی جایی که بچه هاش فاطمه وار برای گمنانی آغوشاشونو وا کردن. چی داره این خاکا که مارو دلبسته و زار کرده...

-

خادمایی که اینجا کفتر جلد میشن و باید ببینی صبحگاهایی که به اسم مادر شهداس روایتگری کسایی که رفیقاشون پهلوشون پر کشیدن اینجا همه چی ماجراها داره از ریگ و رملا تا پرچم و سنگر و چوب پر خادمی..

.